zaterdag, april 02, 2016

Ok, I'm ready, I think

Voorpret met De Marathon

Bijna een week voor de marathon van Rotterdam. Genoeg getraind, denk ik.  Twee weken geleden rende ik De Vuurtorentrail van Ameland. Nu wil ik geen stoere verhalen vertellen enzo, ik bedoel lopen is maar lopen en je kiest er zelf voor..... maar oh, oh, oh, dat is heavy stuff: 35 kilometer rennen waarvan 33 kilometer onverhard, waarvan heel veel, echt heel veel over het strand, dan heuvels en dan weer strand en dan wéér een heuvel met zand. Zo erg, dat je je er op een gegeven moment maar aan over geeft: ok, natuurlijk, weer een, goed, goed, goed, ik doe het wel. Een man naast mij zei: "Ik ben elke keer bang dat er weer zand komt." Waarop een man achter mij zegt: "Bang voor zand? Ik ben op dit moment bang voor alles. Ik ben zelfs bang voor een boom nu."  

 Ik rende en ik rende, stap voor stap en ik kwam over de finish. B.L.I.J. 

Blij omdat het zo leuk is om met de boot naar Ameland te gaan. Blij omdat de route zo mooi was. Dat is het voordeel van trail: je loopt in de natuur. Blij dat je geen bekertjes op de grond mocht gooien. Iedereen moest zijn eigen drinkgereedschap meenemen en als je folie van gels liet vallen, werd je gediskwalificeerd. Blij dat ik het haalde, want dat betekende dat ik de marathon aan moet kunnen. En blij dat het voorbij was. 

En als je denkt dat het mij makkelijk afgaat. Oh, nee! Wij liepen terug naar het hotel. Douchten, legden ons hoofd op een kussen en zeiden: misschien staan we nog wel op om wat te gaan eten. No way, opstaan. Als een dooie in bed en niet meer in staat, en vooral niet de wil om ook nog maar 1 stap te verzetten. Ik sliep zo diep dat ik 's ochtends met een slaapkater opstond. Dat trok snel weg. Ontbijt, en dan weer met de boot terug (waarom maar 3 kwartier, volgende keer Vlieland, is 2 uur :)). 

Maar goed, nog wat uurtjes getraind, maar niet meer zo veel. Vandaag de laatste 16 kilometer gelopen. Volgende week is nog een beetje voor de show. Maar het is oppassen dat ik niet te veel doe. Ik heb een lichte overbelasting in mijn bilspier. Die voel ik continu (behalve als andere pijntjes gaan overheersen of de mentale staat van zijn nauwelijks nog gevoelens toelaat, wat overigens niet onprettig is). Na de marathon ga ik dan ook afbouwen. Mijn lijf heeft wat rust van de lange afstanden nodig. En de laatste weken van de training ging het loopplezier er een beetje af. Een teken dat je overtraind bent. De trainingen heb ik toen wat verminderd. Ik moet vertrouwen hebben dat het erin zit. 

Dus nu rust in de keet. Ik kocht op YouTube de film De Marathon (netjes ben ik, hè) en geniet alvast een beetje van Rotterdam. Ik vind het net zo opwindend als naar Ameland gaan (wild one). In Rotterdam ga ik mensen kijken, de stad bekijken, veel eten, kippenvel van Lee Towers krijgen, zwaaien naar Aboutaleb, genieten en zeker weten afzien. 

Ik hoop dat ik het haal. Mijn motto blijft: uitstappen mag altijd. Een heerlijk geruststellend gevoel. Alhoewel ik eerlijk moet zijn: mijn mentale staat van zijn verandert op de lange afstand. Eerst is het: wat gaat het stroef. Dan: ja, het gaat lekker, niet meer nadenken nu. Vervolgens: ah, heb ik al 15 kilometer gelopen? Na 20 kilometer: ik word een beetje moe. En daarna: "Wat loop ik hier te doen? Niet over nadenken, je krijgt toch geen antwoord. Stap voor stap. De weg is mijn vriend. Kleine stapjes en doorgaan, lang uitademen. Maar het is mogelijk dat ik het haal, dus loop nou maar gewoon door." En dat doe ik dan ook. Ik kan mijzelf best goed opdrachten geven, die ik dan ook uitvoer. 

Echt leuk is dat natuurlijk niet, maar je denkt aan het zalige gevoel als je over de finish bent, die heerlijke grote beker alcoholvrij bier (Ameland had Erdinger, mjam). En natuurlijk de mensen die je de laatste kilometers aanmoedigen, die zorgen ervoor dat je gevoel weer een beetje terugkomt (als je niet oppast word je daar nog emotioneel van ook, belachelijk natuurlijk, je kiest zelf voor deze afmattende zinloze activiteit, maar ja, moe, hè). 

Bij een verzorgingspost op Ameland zei een dame: "Als je dadelijk verder loopt over het strand (oh ja, natuurlijk, nog verder), dan kunnen we waarschijnlijk zeehondjes zien. Als je ze ziet ga je huilen." Ik dacht nog: "Eerlijk gezegd, die zeehondjes interesseren me nu geen r**t, ik wil een keer van dat zand af en geef me nog een Tuc, winegums, chocolade en een paar handen studentenhaver, want ik kan hier niet tegenaan eten." Ik keek haar aan met volgepropte wangen. Ze bleef even stil en toen zei ze: "Maar ik denk dat we ook gaan huilen, als we ze niet zien."


zaterdag, februari 13, 2016

Hi!

foto uit diverse plekken in de virtuele ruimte geplukt

Zó, hé. Tip 1 bij de marathontraining: ga niet verhuizen naar een nieuwbouwwoning gedurende de periode dat je traint voor een marathon. Verhuizen is niet leuk, een nieuwbouwwoning met zijn gedoe is eigenlijk gewoon ook niet leuk en je bent hartstikke druk met administratieve regelgedoe, dingen die nog moeten gebeuren, dingen die niet gebeuren, dingen die je van de regen in de drup helpen, lijstjes bijhouden van die dingen omdat je anders verzuipt en totaal niet meer weet waar je mee bezig bent. 

Anyway, ik woon. Ik heb weer 1 adres en daar gaat het maar even om. De rest schuiven we weg onder de term "industrieel". Zucht. 

Maar goed, dat hardlopen. Het ritme was weg. En mijn rug gaf het op. Jankend van de pijn achter mijn bureau (genant, gelukkig was ik alleen en kon ik nog net rechtsomkeert naar de huisarts strompelen). Oefeningen en ontspannen hielpen niet meer, dus werd het diclofenac en paracetamol en toch oefeningen doen, proberen te ontspannen en mijn bureaustoel vervangen door een zitbal (tip voor kantoorvreters). Die zitbal blijft, maar da's misschien ooit een andere post. Verder was ik niet gestresst door de verhuizing enzo, hoor. 

Op 7 februari had ik nog een lange run (Achmea Midwintermarathon) en ik besloot deze toch maar te lopen. Niet geheel getraind natuurlijk. Maar ik dacht als ik deze loop, dan lig ik nog redelijk op schema. Ik vertraagde mijn tempo om mijzelf niet helemaal leeg te lopen en de volgende dag (bijna) ziek te zijn of een knallende koppijn te hebben. En ik houd mijzelf altijd voor: ik mag uitstappen. 

Onderweg ontmoette ik een medeloopster die hetzelfde tempo had en ook trainde voor de marathon van Rotterdam. Zelfde leeftijd, zelfde klachten: "ik moet tegenwoordig zoveel plassen als ik hardloop", ik was voor de wedstrijd al 5x geweest, dus even lijfzeiken samen en er de voordelen inzien: Ha! We hoeven niets meer, niet mooi te zijn, aantal keuzes niet meer te maken, niet aardig te zijn, de kinderen zijn groot... en wat maakt het allemaal uit, binnen afzienbare tijd zijn we toch dood. En toen liepen we samen zwijgzaam verder. Af en toe namen we een gel (mierzoet en of het werkt weet ik niet, maar psychisch in ieder geval wel), dronken wat water en besloten lekker samen over de finish te gaan. En op de manier is hardlopen erg leuk. Alhoewel ik best blij was toen ik over de streep was. 

We kregen een medaille voor de gelopen 25 kilometer. Nu probeer ik juist van mijn troep af te komen, maar die medailles.... daar ben ik dol op. Ik wil ze alleen niet in huis hebben. Dus ik prop ze in lege glazen groentepotten (als je geen medaille krijgt, bewaar ik het startnummer) en zet ze in de kast op mijn werk. Just for fun. 

Marathontips: nogmaals, daarvoor moet je echt niet bij mij zijn. Google maar op marathonrevolutie enzo (ik heb overigens een ander schema). Misschien deze: overdrijf niet, raak niet gestresst door alle trainingen en kilometers die je MOET lopen. Je kunt al veel en als je een beetje rustig loopt, uitgerust begint, kom je een heel eind. Lukt het niet, stap je uit en probeer je het later nog een keer (dit is eigenlijk een note to self). 


Kijk haar dan blij zijn met haar medaille


zondag, oktober 11, 2015

And again: slow down and relax.....

En zie hier. De finishfoto van de Landgoed Twente Marathon een jaar later. Da's toch heel anders dan een jaar geleden. Nu kwam ik pijnloos en heel blij over de finish. Even checken? Hier vind je de foto van vorig jaar :).


Er was geen druk: het is geen wedstrijd, het is een evenement om van het landschap en het eten te genieten. De deelnemers zijn allemaal ontspannen. Niemand maakt zich druk over tijden, inhalen etc. Onderweg wordt veel gekletst en worden veel grappen gemaakt. Wij waren de enige met een vouwfiets en dat was opvallend. Wij kregen daar veel opmerkingen over en men vond het maar knap. Maar ja, dan kennen ze de Brompton nog niet, hè. 

Ik liep/fietste met mijn zus. Erg leuk om samen mee te doen en lekker lang tijd met elkaar door te brengen. We werden begroet door familie bij de finish en dronken gezellig samen een biertje tijdens het finishfeestje. 

Achteraf gezien hebben we toch nog lekker doorgelopen. Inclusief culinaire stops waarbij we rustig onze hapjes aten, wijntjes dronken en wat kletsten en de sanitaire stops, liepen/fietsten we nog zo'n 8,5 km per uur. 

Ik zag dat we de meeste stukken wanneer we renden/fietsten tegen de 10km per uur zaten. Gemiddeld had ik een hartslag van 128 bpm, waarbij ik nooit boven de 170 uit ben gekomen. Dat is prima. Mijn laatste wedstrijd van 10km zat ik hele stukken boven de 180bpm en ik vermoed dat mijn runningkater daardoor veroorzaakt wordt (en wellicht toch te weinig aanvullen van vocht). 

Dus wat ga ik doen: 

  1. mijn trainingschema voor de marathon aanpassen. Ik heb een schema van 6x in de week en dat schema levert alleen maar stress en uitputting op. Ik heb nieuwe schema's ontvangen en je kunt prima trainen met 3 of 4x per week. Alleen bij de gedachte al voel ik me al fitter. 
  2. slaap en rust ook als serieus onderdeel van de marathontraining beschouwen en dit dus naast mijn runningkilometers in mijn agenda plannen.
  3. de komende wedstrijden niet harder lopen dan 10km per uur. Bij een wedstrijd van 15km of 20km zet ik in op 9km per uur. 
Doel: voorkomen van een runningkater en blij en redelijk pijnvrij over de finish komen. 


Nog even all the fun in 1 plaatje. 


maandag, oktober 05, 2015

Calm down, grl or #gogetthosekmslowly



Mijn looptempo is laag. Toen ik begon rende ik misschien nog niet eens 8 km per uur. Dat rek je al snel op naar 8,5 en als ik nu train ren ik zo'n 9 km per uur. En er komt nog steeds wat snelheid bij.

Bij wedstrijden gaat over het algemeen het tempo ook omhoog en klim ik richting de 11 km per uur. Maar soms ook helemaal niet. Als ik niet op tijd ga slapen, een drukke week op het werk heb of situaties die wat meer energie vergen dan zakt het tempo meteen. En dat is helemaal niet erg.

Lange afstanden op een traag tempo maken je sterk. Dat tempo komt echt vanzelf. Of niet, maar who cares. Behalve dan dat de marathon van Rotterdam een tijdslimiet kent van 5,5 uur. Dus je moet zorgen dat je dan niet gaat lopen dralen. Als je verder gewoon geoefend hebt, en je blijft niet te lang overal gezellig praten (je komt vaak zulke aardige mensen met interessante verhalen tegen bij de langere afstanden) of bij de drinkposten hangen, dan moet dat te doen zijn. 

Het trainingsschema is te doen qua kilometers en als je ervoor kiest om het schema van sportrusten  aan te houden dan zijn de kilometers helemaal geen probleem. Het moeilijkste vind ik de frequentie, de focus en niet overtrainen.

De frequentie
Met mijn schema zou ik 6x in de week moeten trainen. En dat red ik vaak niet. Dat zit 'm in de sociale activiteiten (voor een introvert persoon die graag alleen is, heb ik wel erg veel afspraken, vind ik) en in vermoeidheid door (soms) lange dagen werken, reizen en door de sociale activiteiten te laat naar bed. Ik ben echt aan het zoeken naar een redelijke modus en probeer de focus op het hardlopen te houden met wisselend succes. De alcohol staat op een nog lager pitje. Veel alcoholvrij bier (want isotoon en dat schijnt goed te zijn) en af en toe echt bier. Wijn lukt niet meer, dat slaat in als een bom, te sterk.

Focus
Verder geen nieuwe activiteiten ontwikkelen, de focus wil ik echt op de marathon houden. Uiteindelijk voel ik me het lekkerst als ik uitgerust aan het hardlopen ben, dus....

Overtrainen
Genoeg trainen en vooral langzaam en ook de wedstrijden langzamer lopen is het credo. Dit weekeinde liep ik 10,1 km en ik liep 11,13 km per uur en dat is te hard voor mij. Ik merkte dat onderweg overigens niet. Op het laatst schudde ik nog 2 mensen van mij af (die ik irritant vond omdat ze mij telkens inhaalden) met als gevolg dat ik uiteindelijk toch misselijk over de finish kwam. En 's avonds een soort kater had en 's ochtends ook nog. Vanavond liep ik 6 km. Lekker relaxen met een tempo van minder dan 8,5km per uur, heerlijk. Ik maakte bovenstaande foto: rechtsboven, groef, wal, kring......yep, still hungover.  Een alcoholloze kater... een running kater met dezelfde soort hoofdpijn.

Het moet dus echt langzamer. Maar oh, wat is dat moeilijk als je het gevoel hebt dat je harder kan. Maar dat harde lopen leidt uiteindelijk tot blessures en verminderd hardloopplezier. Ik wil geen blessures, ik wil veel kilometers met plezier en geen running kater.  

donderdag, augustus 27, 2015

Schedules and gadgets...



En maar kilometers maken. Ik heb een schema, dat is een basis, maar ja, ik leef ook nog dus ik wijk er nogal eens vanaf. Vandaag hoefde ik maar 6 km. Inmiddels heb ik zo veel kilometers in de benen, dat ik 6 kilometer echt heerlijk ontspannend vind. 

Ik ben begonnen bij week 10 bij het schema. Als ik de weken ervoor zou starten zou ik veel minder lopen dan ik gewend ben. Dit betekent wel dat ik het schema natuurlijk veel te snel af heb. Ik start dan weer bij week 9 of 10 en zo ga ik door. Ik zorg ervoor dat ik precies goed uitkom: de 18e week is de week van de marathon. En oh, kijk eens naar week 16, 17 en 18 wat een heerlijk relaxte weken tot de grote dag! 

Gadgetnieuws
Vandaag liep ik voor het eerst met een nieuwe drinkgordel (even testen, hè, 6 km en dan een liter water meenemen is natuurlijk too much). Ik loop altijd te worstelen met die dingen. Ik kocht er een voor mijn verjaardag (altijd een goed excuus) van Inov-8. Ik kan nu 2 halve liters meenemen en inderdaad... heel comfortabel. Blijft goed zitten, genereert geen schuurplekken en is erg licht. Ik heb er ook het race vest van en die is ook goed (dan kan ik zelfs 3 liter water meenemen of wat minder water en een jack of bananen of iets dergelijks). Echt, water is geen overbodige luxe. Zeker bij de 30 kilometer runs en bij deze warmte. Zonder eten durf ik inmiddels weg. Ik krijg erg vaak trek onderweg, maar als ik dan sportdrank drink dan kan ik goed door. Maar dorst is heel vervelend en op het laatst heb ik er alles voor over om maar een druppel water te bemachtigen. Niet denken dat het wel kan: gewoon altijd water meenemen. 

zondag, augustus 23, 2015

Let's run really far.....

Wat doet die banaan op de finishfoto... die had ik op moeten eten. "Rechtop en lachen", zegt hij. Ok, ik doe het,
maar ik heb pijn. Dit was het beste dat ik nog kon geven. Best hilarisch naast het vrolijke uitgeruste gezicht van deze behulpzame meneer, die overigens ook de hele marathon liep. 
We rennen hier nog steeds. Geen marathon meer, sinds deze 42 km. Dat was een pijnlijke ervaring, fijn als het erop zit, goed om jezelf af en toe vreselijk onder je r**t te trappen, af te beulen, dat relativeert zo lekker en legt lekker de focus: ik hoef alleen maar te rennen, alle overige omstandigheden kan ik negeren. 

Lange tijd had ik er geen zin meer in. Te pijnlijk en ik had ook niet het gevoel dat ik het kon. Ik werd lid van de hardloopvereniging en sloot me aan bij een clubje relaxte lopers op zaterdagochtend. Verder maak ik zelf nog zoveel mogelijk kilometers.

Totdat ik vorige week op een ochtend wakker werd en bedacht: misschien heb ik wel zin om te trainen voor een marathon. Rotterdam vind ik een leuke stad, daar is vast een goede sfeer tijdens de marathon. Ik stond op, zocht wat trainingsschema's op internet en zag dat het mogelijk was. Ik maak al veel kilometers, ik moet zelfs meer trainingen met minder kilometers ertussen gooien. Nu zijn er nog wel wat uitdagingen tussendoor die het trainingsschema in de war gooien, zoals bijvoorbeeld een verhuizing. Maar de marathon is pas op 10 april 2016 dus ik kan wel wat dipjes hebben.

Het is het proberen waard. Dus regelde ik overnachtingen en noteerde de inschrijfdatum in mijn agenda (als het niet lukt, wordt het gewoon een weekeindje Rotterdam).

Ik probeer van alles te lezen over de marathon. Er zijn te weinig leuke boeken over dit onderwerp: ik vind het droog en vrij saai, erg op de training en voeding en ik mis het gevoel erachter, ploeteren, de toeschouwers en renners die je ontmoet (zij maken echt het verschil), onderweg denken dat je er geen zin meer in hebt en toch doorrennen, wat het met je geest doet. Misschien doet het bij veel mensen niet zoveel met de geest.... maar ik zou graag meer over dit soort zaken lezen. Bij de berekeningen over verbranding, trage en snelle koolhydraten, eiwitten en vetten haak ik af.

Zaken die goed blijven hangen en tot nu toe goed bij mij werken zijn:

  • drink een uur voor je training/wedstrijd een halve liter sportdrank 
  • eet tot uiterlijk 2 uur voorafgaand aan je training (ik rek 't nog weleens tot 1 uur). Als ik een duurloop heb van bijvoorbeeld 20 - 30 km, dan eet ik gedurende de hele dag door tot aan 2 uur voor vertrek. Tevens drink ik dan de hele dag kopjes thee. 
  • eet vis, eet vlees (ja, na ongeveer 7 jaar ben ik als vegetariër afgehaakt en ik denk dat ik er voorlopig ook niet meer op terugkom, maar het is ook niet zo dat ik nu de hele dag door vlees eet, maar dit is voer voor een andere post ooit wellicht), eet peulvruchten, geen graanproducten (doe ik wel en vlak voor een lange training geen volkoren), eet pannenkoeken (huh, graan, toch?)
  • ren niet te snel
  • de weg is je vriend
  • focus je op je onderbuik, span de spieren op die plek licht aan
  • houd de rest van je lichaam ontspannen (let op je handen....ontspan ze!)
  • loop recht zodat de energie door je heen kan stromen (chi, zweverig maar het werkt)
  • armen 90 graden, beweeg ze licht
  • sla geen waterpost over, stop desnoods, je haalt de km's wel weer in
  • neem rust, neem rust, neem rust

Het trainingsschema vind ik niet het meest ingewikkelde stuk. De frequentie is een uitdaging en dat gaat niet iedere week lukken. Lukt het niet, dan pak je gewoon de volgende training. Geen kilometers inhalen. En op de snelheid let ik sowieso niet, dan zit niet in me. Ik ga voor de kilometers en de tijd komt wel of niet. Dus dat onderdeel in het trainingsschema negeer ik volledig.

Het meest lastige vind ik toch de voeding. Ik begin een beetje mijn draai te vinden daarin. Drinken begin ik te snappen en ik zie in mijn prestaties ook verschil als ik dat op de goede manier doe. Ik drink nu sportdrank. Ik vind het onnatuurlijk, maar ik loop dan beter en belangrijker, ik kom fitter uit de wedstrijd. Eten is veel moeilijker. Die berekeningen demotiveren mij enorm (en ik denk ook nog dat het niet voor ieder mens op dezelfde manier werkt, nog afgezien van de verschillende levensfases), maar ik wil ook mijn lichaam niet verwoesten door de voedingsstoffen die ik nodig heb niet serieus te nemen. Dus ik zal me er toch iets meer in moeten verdiepen. Want ik merk dat ook het aanpassen van voeding invloed heeft op mijn lopen en mijn geestelijke gesteldheid tijdens het lopen.

Ik neem jullie een beetje mee richting 10 april 2016. Overal lees je: deel dat je de marathon wilt lopen. Als het dan niet lukt, dan kunnen mensen met je meeleven. Nou ja..... meestal vind ik het juist prettig dat soort dingen voor mijzelf te houden. Dan ervaar ik minder druk en meeleven als je een marathon niet loopt vind ik persoonlijk een beetje overdreven. Er zijn ernstigere zaken in de wereld.

De kans is natuurlijk best groot dat het niet lukt door blessures en andere onvoorziene omstandigheden tussen nu en april 2016. Ik zal proberen regelmatig een update te geven hier. Misschien hebben andere slow runners als ik er ook nog iets aan. That's all.

vrijdag, mei 08, 2015

Celebrate



En dat doen we graag in het museum. Lunchen, kijken, kletsen. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...