Nice

from Martino's

On Women & Work again and Biking & Véloconfection

Sometimes it's not easy to be a woman and sometimes it's not easy to work. But I never would want to be in the opposite position. I don't want to be a man: I would have to explain why I like to wear a dress. And I don't want to not work: I would have to explain why I don't work. But I'd rather don't work, than be a man. But I would rather explain why I wear a dress, than why I don´t work. Conclusion: the current situation is an optimal one for me.

Anyway, deze zondag 57 kilometer gefietst. Het was niet koud. Het is was herfstig: je ziet nog net wat gekleurde bladeren aan de boom, maar ze zijn er bijna allemaal afgewaaid. Het is wat donker. Echt vrolijk word ik er niet van, maar het helpt om buiten te fietsen. Daar moet ik eigenlijk meer tijd voor nemen. Het fietsen was heerlijk: ik zag koeien, schapen en veel weiland. En de koffie en tijdschriften bij moeders waren ook aangenaam! Maar het zou ook weer eens leuk zijn om een flinke tocht te maken met meerdere stops koffie, dagboeken, mensen kijken, musea, misschien een beetje zon.

Maar wat was mijn véloconfection voor deze zondag? Het woord vélocouture heb ik maar laten varen, want alles wat ik in mijn kast heb is confection. Soms best mooie confection, maar toch, het blijft confection.

Ok, het idee om de kleding op de grond leggen was een slecht idee. Daar schrikken de mensen van. Dus nu heb ik toch maar mezelf of delen van mezelf gefotografeerd. Hier gaat ie dan:

Nee, toch eerst de dierenparade die ik onderweg tegenkwam.

Hoi reiger! Je vlucht was indrukwekkend.

Hello horse, working on Sunday?

Koeien met poten ver in de modder. Lachen, want ze konden niet hard wegrennen ondanks dat ze wat bang waren.

Dit kende ik niet: een geurfilter? Is dit voor varkens- of kippenlucht? Ik zag er enkele in de omgeving van Hertme.

Véloconfection: mijn favoriete black dress voor vrije tijd. Is eigenlijk een stretch zwangerschapsjurk, maar geen zwangere vrouw die erin komt. Veel te krap, maar wijd en stretch genoeg voor de fiets. En bij totale ik-heb-niets-om-aan-te-trekken-kledingcrisis is hij ook leuk met vest en laarzen.

Lange leve de kniekousen met print!
En de winterlaarzen die ik altijd in deze tijd van het op de fiets aan heb.

Een geel vestje, colbert en sjaal.....zit lekker, precies warm genoeg en mooi.

On women and work

Amsterdam Zuid Oost

Vandaag belandde ik in Amsterdam. Een verre vriendin heeft zich tijdelijk of voor altijd in deze stad gezeteld en wilde de carrièrebeurs in de Rai bezoeken. Vanochtend op tijd op pad om na 1,5 uur in Amsterdam Zuid Oost aan te komen. Zuid Oost, ja! Was dat niet een ghetto volgens de televisie? Nou, echt niet. De onderste foto is er genomen. Dit buurtje is ook Amsterdam Zuid Oost. Niets aan de hand. Rustig, mooi en divers. Waarom zien we dit zo weinig op televisie? Waarom dat eenzijdige beeld en maar met z'n allen roepen over ghetto's. Terwijl er ook hele andere ontwikkelingen zijn. Eigenlijk zouden we alles waarvan op televisie gezegd is dat het eng of gevaarlijk is, moeten gaan bekijken. Met heel veel mensen. Overal kijken en je niets wijs laten maken.

Maar goed, de carrièrebeurs. Als je je oud wilt voelen en je lekker wilt laten discrimineren op je leeftijd dan moet je hiernaartoe gaan. Hippe jonge mensen, proberen hippe jonge mensen te lokken naar hippe, inmiddels minder goed betaalde, banen. Ze waren allemaal hulpvaardig, maar uiteindelijk kwam het erop neer dat je je maar op de website moest aanmelden. Ook stond er een stand van de Volkskrant. Hier kon je een gratis abonnement nemen op Volkskrant Banen. Nou, dit ging voor mij nog net, want na de leeftijd 44 jaar moet je betalen voor het blad. Nu was ik niet hier om zelf een baan te zoeken, maar echt welkom voelde ik me ook niet.

De jongens van de kramen Elektrotechniek waren het vriendelijkst. Dat kwam vast omdat zij zichzelf niet hoeven te verkopen, zo bedachten wij. Zij kunnen iets. Zij kunnen iets bedenken, maken en repareren. Zij bedenken nieuwe manieren om schone energie op te wekken of om missende ledematen te compenseren of apparaten om baby's te redden. Zij hoeven zichzelf niet te verkopen: wij hebben ze nodig. Zo niet de jongens en meisjes van de banken, buitenlandse zaken en energiemaatschappijen. Zij kunnen eigenlijk weinig en moeten zichzelf verkopen alsof zij wel veel kunnen. Of netter gezegd: het is wat abstract. Zo hadden wij dat bedacht. Maar ja, de wereld zit zo in elkaar en ook wij verdienen er ons geld mee, dus wij moeten er maar mee leren omgaan. Maar toch, als er een noodsituatie ontstaat: voor wie kiest u dan? De communicatiemanager of de electrotechnieker?

Dit alles hadden wij bedacht, maar helaas geen baan. Misschien hadden we ons beter moeten focussen? Minder filosoferen en meer slijmen bij de werkgevers? Maar leuk was het wel.

Op de beurs viel regelmatig het woord crisis in de gesprekken. Gelooft u trouwens het bericht dat de crisis voorbij is? Ik niet. De grootste werkeloosheid moet nog komen en het systeem is nog steeds hetzelfde. En zoals Einstein al zei: je kunt een situatie niet veranderen, als je de middelen waarmee de situatie ontstaan is, niet verandert. Dit is natuurlijk gelijk een sterk argument om voor een quotum voor vrouwen in topfuncties te zijn. Heb ik helaas niet zelf bedacht. Stond in de Opzij. De Opzij met de 100 machtigste vrouwen, met tips hoe wij met z´n allen ook zo machtig kunnen worden. Dit is het recept: ga in een bestuur van een cultureel iets, blijf niet te lang hangen op de borrel, krijg jong kinderen, zeg eens nee, zorg voor een mooi CV, laat van je horen, word politiek actief, trek iets leuks aan (maar let op: niet te meisjesachtig en niet als een man, geen diep decolleté, kies iets kleurrijks en opvallends. Deze omschrijving doet mij toch sterk denken aan een clownspak. Terwijl alle machtige vrouwen in deze Opzij in zwart, wit of grijs gekleed zijn. Sommige met een iets dieper decolleté, een jasje gebaseerd op het mannenpak of een doorkijkblouse. Agnes Jongerius staat op de foto in zwart en donkerpaars-bordeauxrood, niet kleurrijk, wel mooi én meisjesachtig én ze is ook nog de machtigste vrouw van Nederland), praat niet te hoog, kijk niet alleen naar de inhoud, leer pingpongen en het voor ons allemaal realistische: op TV? Meteen doen!. Daarnaast natuurlijk: zorg voor een stabiel privéleven en als klap op de vuurpijl: blijf jezelf! Je zou je bijna schuldig voelen: trut, we geven alle handvatten om machtig te worden. Aan ons ligt het niet. Is het de bedoeling van Margriet van der Linden om ons collectief in clownspak over de kling te jagen? Zijn dit de tips die wij aan onze dochters mee moeten geven? Als je kijkt naar de vrouwen uit het lijstje machtige ladies dan voldoen er maar weinig aan alle vereisten. Sommige heb ik nog nooit op TV gezien, sommige hebben geen leuke kleren aan, ze kunnen niet allemaal pingpongen en ze hebben niet allemaal een stabiel privé-leven. Ik krijg toch stellig de indruk dat dit vrouwen zijn, die niet de lijst met tips uit een vrouwenblad volgen, maar hun eigen verstand gebruiken, hard werken, zichzelf respecteren, economisch zelfstandig willen zijn en gewoon goed zijn in wat ze doen.

Nadat we op de carriérebeurs de leukste werkgevers hadden gesproken en de lichtgevende, pratende stuiterballen, pennen met knipperlicht, boeken, lippenbalsems en appels in onze tassen hadden gepropt, gingen we weer. Hup, de metro in en naar de Jordaan. Ach, hoe heerlijk kun je daar wandelen. Je waant je in een andere wereld. We doken uiteindelijk een café in en met koffie, brood & boter en bitterballen hebben we de middag vol gekletst. Het was licht toen we naar binnen gingen en donker toen we buiten kwamen. Amsterdam had mooie lichtjes.

I need some lightness

Er is weinig om te schrijven. Dit wordt veroorzaakt door werk dat mij opslokt. En dat is prima. Er is veel te doen en ik doe het graag. Er wordt nog steeds gefietst om het hoofd leeg te houden en er worden nog steeds plannetjes bedacht om tochtjes te maken. Daarnaast wordt de Aygo ingezet om mij te brengen naar locaties voor het werk waar ik weer veel kennis opdoe, maar ook om nog enige sociale contacten te onderhouden. Voor de rest lees ik veel en dat is inspirerend en verhelderend, maar al dat (denk- en lees)werk zet mij momenteel niet tot schrijven. In de uurtjes die er zijn om te ontspannen heb ik behoefte aan iets lichters. En daar ga ik jullie ook mee lastig vallen. Een onderwerp zonder enig maatschappelijk toegevoegde waarde of belangstelling voor de minderbedeelden.

Heeft u al gehoord van het begrip vélocouture? Ofwel, wat doe ik aan op de fiets. Misschien voor de man niet zo relevant. Hij hijst zich schijnbaar graag in lycra. Heren, bent u zich er wel van bewust dat ik vaak tegen uw blote (harige) billen aankijk? Fietsbroeken zijn vaak doorzichtig. En ondergoed mag je er niet onder dragen. Daar krijg je een nare pijnlijke rode pukkelkont van. Misschien kunt u iets over de fietsbroek aantrekken?

Maar goed, ik wilde u vertellen over vélocouture. Wat dragen wij op de fiets? Een Grlzthing dus. Enkele mannen daargelaten. Ik noem u een voorbeeld: de heer Donner. Die stapt echt niet in lycra op zijn fiets. Hij heeft een passende fiets bij zijn persoon, pak en kapsel. Dat is vélocouture.

Ik zal u in de toekomst deelgenoot maken van onder andere mijn vélocouture. Ik ben begonnen met lycra, maar ik heb hier zo'n verschrikkelijke aversie tegen. Het is als fleece. Het is zó lelijk en er valt echt niets van te maken. En de fiets is toch een vervoermiddel dat je overal brengt. Daar houdt het niet op. Je wilt toch door de stad lopen, koffie drinken, dagboek schrijven, denken en mensen kijken. En die dingen die doe je niet in lycra. Daar worden ze een stuk minder leuk van.

Toen ik mij ging verdiepen in het onderwerp bleek ik niet de enige te zijn die een beetje als zichzelf op de fiets wil zitten. Deze sites zal ik de komende tijd in het lijstje links toevoegen. Dan kunt u een beetje meegenieten. En geniet u hier niet van.....jammer, misschien ontmoeten wij elkaar weer een keer over een onderwerp op dit blog.

Ok, lycra is niets voor mij, maar wat dan wel? Het antwoord is simpel: jurken. Ah, hoe houd ik van jurken. Ik kan mij 's avonds alweer verheugen op de jurk die ik de volgende dag aan ga trekken. Dat relativeert alles. In een jurk voel je je vrij en het mooiste van alles: hij is perfect voor op de fiets. Hij blijft niet in je ketting hangen en je hebt met de stoffen en snit van tegenwoordig veel bewegingsruimte.

Maar ja, helemaal aan de lycra en windstoppers ontkom je niet. Want soms is het koud en winderig. Maar gelukkig is het spul strak genoeg om ergens onder te dragen. Een ander belangrijk item naast de jurk is het colbertje. Alleen al omdat het een goed kledingstuk is. Het past over bijna alles: jurken, broeken en rokken. En maakt dat je eruitziet zoals je eruit wilt zien. Hij is niet te warm en een sjaal past er altijd goed bij. In de zomer kun je een linnen colbert dragen en in de winter is corduroy heel fijn. U gaat het allemaal zien.

Vandaag deel 1 van de GOW-vélocouture.

Moet nog iets aan de fotografie doen. Dit ziet eruit alsof er een dooie ligt. Of aan een hanger of zelf aantrekken? Een rode jurk met print, een zwarte legging (alle vélocouture is met een fietsbroek eronder), grijze print kniekousen en zwarte laarzen. Een vest en een groen corduroy colbert. Een pet (sterke voorkeur voor het Fidel Castro model: in de winter corduroy, in de zomer katoen). En in de winter natuurlijk wanten. Handschoenen is in verband met mijn lange vingers nauwelijks een optie. De kou en pijn zijn nauwelijks te verdragen. Daarnaast: houd de nagels gelakt (in plaats van bijten: dit wordt dringend afgeraden in verband met de Mexicaanse griep, weet u wel hoe moeilijk het is om deze neurologische afwijking te onderdrukken. Tips dringend gewenst.) en de lippen gestift (goed tegen de kou en zon).

Zoals gezegd: ook mannen doen aan vélocouture. Uitstekende outfit overigens. Had ik zelf kunnen uitkiezen (picture: Academichic).

Charming

Een stukje Nina anno 2009. Een klein interview met de Jakhalzen op de dag dat ik haar "in concert" zag. Er zitten ook piepkleine stukjes uit het concert bij. A bit crazy, but very charming.

Paris, where have you gone?

In de gangen van de de metro bij Rue de Rivoli! Het orkest stond er weer! Genieten!

Blijft mooi.

Niet onbelangrijk in Parijs: l'amour!

Back to the 70's! Altijd al in zo'n bol willen zitten, het is heerlijk. Een soort nestje. Wil je het ook eens uitproberen: ga naar het Modemuseum (en ander decoratief spul uit alle jaargangen) bij het Louvre.

Parijs begon ik met het boekje van Adriaan van Dis. Hij woont (of woonde, weet ik niet precies) in Parijs en heeft een boekje "Onder het zink" geschreven. Een ABC over Parijs. Wat en wie komt hij zoal tegen en hoe beleeft hij Parijs. Een goede reisgenoot, maar hij laat het snel afweten! Het boekje is veel te dun! Ben je net lekker samen onderweg, doet 1 reisgenoot het boek dicht.

Eén van de eerste dingen die we gingen bekijken was het Modemuseum. Een tentoonstelling van Madeleine Vionnet. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar ze heeft heel wat jurken ontworpen. Ze was één van de grootste ontwerpers van de 20e eeuw. Ik dacht dat Chanel vooruitstrevend was, maar zij was het ook met haar rechte, vrij wijde flodderjurken. Dus ik vraag me nu af wie ons nu van de korsetten heeft bevrijd. De collectie was indrukwekkend. Maar ja, het blijven toch gewoon stelletje jurken. En hoe mooi ze ook zijn, ze zien er ook nog wat oud uit. Sommige stoffen vond ik niet meer zo mooi. En als je een heleboel jurken achterelkaar ziet, gaat het toch vervelen. Aan het einde van de tentoonstelling dacht ik: waar gaat dit eigenlijk over? En zo begon ik de rest van Parijs ook een beetje te zien. Een stad waar veel mensen gezien willen worden. Blijkbaar ook inspirerend (ik bedoel: Van Dis gaat er toch naar toe om zich te laten inspireren en boeken te schrijven). Maar ja, de stemming was bij mij al gezet: waar gaat dit over? Maakt die mooie kleding en die mooie make-up iemand wezenlijk anders? Sommige mensen zien er zo over-aangekleed uit. Heel mooi, maar wat blijft er dan nog over? Dus een mooi kleedje over een zielig tafeltje.... zoiets. Het kleedje is mooi, maar je voelt en ziet toch dat het geen stevig tafeltje is.

Een stad van zien en gezien worden. Als je wilt kun je nog wel de restaurants bezoeken waar Sartre, de Beauvoir en Camus gegeten hebben. Dat hebben we ook gedaan. Om proberen te voelen hoe dat geweest moet zijn. En omdat ik geen zin had om een vermogen voor een paar champignons te betalen, heb ik canard met polenta gegeten. Crème brûlée na. En het geheel veroberd met witte wijn. Sorry canard, het is een eenmalige actie. Je smaakte wel erg lekker. Mals, sappig en smaakvol. Maar ja, Sartre, de Beauvoir en Camus: ze zitten er niet meer. En inmiddels hangt hun energie er ook niet meer in de lucht. Schijnbaar zitten er nu veel mensen van de Franse TV en modellen, maar die herken ik niet. En dat is natuurlijk niet zo inspirerend als denkers en schrijvers.

Naar mijn idee teert Parijs nog op wat het ooit geweest is, maar de daadwerkelijke creativiteit en intellectuele vonkjes zitten ergens anders. Ik weet alleen even niet waar. Is dat nog wel een item? Of wordt er niet meer gedacht en gediscussieerd over hoe de wereld is of zou moeten zijn. Wat en wie de mensen zijn? Waardoor worden ze gedreven. Hoe komt het goed met ons of komt het nooit meer goed met ons. Of zijn dit soort discussies verplaatst naar internet? Op de verschillende blogs kom ik deze gedachten en discussie (via de comments) wel tegen.

Dus bedacht ik me dat het toch beter is om de inspiratie uit de boeken op te snuiven: aangenaam op de bank met een pot thee en de verwarming aan.

Overigens zaten wij wel in een interessante buurt in Parijs. Metrohalte Malakoff-Plateau de Vanves. Vanaf deze plek was het ongeveer 10 minuten met de metro naar hartje Parijs. Het leek een rustig dorpje op zich. Veel exotische mensen. Ik kon niet helemaal inschatten uit welke landen. In ieder geval Marokko. Maar toch een gezonde mengeling met de Fransen. Er waren daar nog appartementen te koop voor een bedrag waarvan ik dacht: mmmmmm, als ik mijn best doe dan kan ik nog eens in Parijs gaan wonen. We raakten er af en toe aan de praat met de bewoners. Oude mannetjes of het personeel van de brasserieën. Heel vriendelijk, authentiek en aangenaam. Een wijkje om te onthouden.

Autumn is here!

Toch niet La Mode als eerste onderwerp. Ook belangrijk: het onderwerp eten. Het is herfst en de pompoenen liggen in de winkel. Deze week kocht ik er één en gisterenavond heb ik er een soep van gefabriceerd. Het recept naar eigen inzicht aangepast, want ik had niet alle ingrediënten in huis. Maar de soep is heerlijk geworden. Ik vind pompoen gek genoeg vaak een beetje weghebben van de smaak van peperkoek. Pompoen bevat onder andere vitamine C, calcium en een hoop vezels. Heel gezond dus. Het is even een gedoe om het ding in stukken te snijden, maar dat moet je gewoon aan een sterke man in je omgeving vragen. Ziet er ook nog leuk uit! Daarna de zaden eruit halen met een lepel en klein snijden. Je hoeft zo'n oranje pompoen niet te schillen. Het recept:

• Breng 1,5 liter groentebouillon aan de kook
• Doe hier 300 gram gewassen rode linzen (nog meer vitaminen en mineralen) in en kook ze in 30 minuten gaar.
• Doe er daarna 1 grof gesneden ui, twee of drie in plakjes gesneden teentjes knoflook en de kleine stukjes pompoen in. Je kunt ook een in plakjes gesneden winterwortel toevoegen, maar die was ik dus vergeten te kopen: zonder gaat ook prima.
• Voeg kruiden toe: bijvoorbeeld peper, oregano, Marokkaanse kruiden, paprika poeder.
• Kook het goedje nog een half uur.
• Haal de soep door de blender en voeg als laatste een 200 ml crème fraîche toe.
• Nog even opwarmen.

Lekker met brood en kruidenboter. Geniet ervan!

Closure on the subject.....for now

Die Nina war auch wieder da!

Typische DDR inrichting. Best praktisch & hip. Wil ik ook wel.

Yes, yes, bye bye Mr. Lenin, for now.....

Hoe zegt Oprah dat altijd: Do you have closure? Well, I've got closure on the subject DDR, for now. Ik sluit het af met nog enkele foto's en dan beloof ik....ik kom binnenkort met iets anders. Op de lange termijn kom ik vast nog vaak op het onderwerp DDR terug, want het blijft mij fascineren. Mijn eerste herinnering over dit onderwerp is een bezoek aan Duitsland als kind. Wij hebben familie die niet ver van de Oost-Duitse grens woonden. Ik herinner mij dat we ergens in een gebied stonden met een hek met prikkeldraad erboven. De andere kant was dan Oost-Duitsland. Die mensen mochten dus niet langs of over dat hek en leefden op een andere manier. De manier waarop dat verteld werd, gaf mij een raar gevoel. Ik vond het een vreemde gedachte en ook spannend. Want hoe ziet dat leven van die mensen er dan uit? En hoe zou dat voelen wanneer je niet weg mag uit een land. Nou ja, daar zal het wel ontstaan zijn, denk ik. Maar goed, genoeg over het onderwerp nu. Volgende keer een lichtvoetige onderwerp: mmmmmmm, misschien La Mode?