zondag, maart 01, 2015

Out....



Vandaag gingen alle knopen (meer dan 100), de hele plastic doos met naaigaren en toebehoren voor een naaimachine die ik niet heb, spellen, stempels, slingers - ballonnen - kaarsjes, schoenpoetsspullen, nog wat boeken, ballonnen, de houders voor plastic tassen en een fruitschaal de deur uit. 

Wat bleef: 

  • van de schoenpoetsspullen, zie foto in het midden rechts: 2 schoenborstels (hard en zacht), kleurloze schoenpoets, zwarte schoenpoets, een doek en een fles milieuvriendelijke spray om je schoenen te beschermen.
  • van de naaispullen: een paar naalden, wit en zwart draad. 
  • van de spellen, stempels en knopen (een stuk of 100): niets. 
  • van de slingers, ballonnen en kaarsjes: niets. 
  • de houders voor plastic tassen, inclusief plastic tassen: niets (kan echt niet meer). 
  • fruitschaal: de oude platte schaal ging eruit, want ik kocht bij de kringloop een hoge glazen schaal waar het fruit echt in past. De walnoten ontsnappen niet meer, als ik de bananen erop leg. Geweldig ding, werd bijna uit mijn handen gekeken door een andere klant (zei ze eerlijk). De schaal kostte me: € 2,25. Ik vermoed dat het een oude bowlschaal is.
De meeste zaken hebben al een nieuwe eigenaar of zijn terug naar hun oorspronkelijke eigenaar.  

Het voelt al bijna een beetje zoals toen ik in het begin in dit huis kwam wonen. Dat was heerlijk, maar ik besefte toen niet (2001) dat dat mede kwam doordat we niet veel spullen hadden staan. In het begin hadden we niet eens een bank, alleen maar stoelen, een eettafel en 1 kast. Later 1 bank, nog later 2... toen een boekenkast erbij en voor elk event moesten we (vond ik toen) iets in huis halen omdat het er niet was. Een verjaardag: slingers en ballonnen. Kerstmis: we kregen een kunstkerstboom en schafte nog wat kerstzooi erbij aan. Vakantie: we kochten tenten, slaapzakken, gaspitjes, afwasteiltjes, knijpers, lampen, matjes etc. En zo groeit je huis bij iedere gebeurtenis een beetje dichter. Het leegmaken ervan kost veel meer tijd. 

Nu oordeel ik over de spullen als volgt: er zijn een aantal zaken in het leven waar ik me graag me bezig houd en waar ik graag tijd aan besteed. Voegt het desbetreffende ding iets toe aan een van die onderwerpen? Nee? Then: o.u.t. 

zondag, februari 22, 2015

Rust en Ruimte......



Daar was ik al jaren niet meer geweest: het Kröller Müller. Ik ben al vaker naar de Veluwe gefietst (oh, mooi!), maar vandaag ging ik met de auto. Binnen 1 uur zat ik in het park. Heerlijk! Wat een rust en ruimte. En dan ook nog kunst bekijken in het museum. Een goede combinatie. 

Nou ja, kunst bekijken. Dat ging vrij snel vandaag. Ik was met een vriendin die ik weinig zie, maar al zien we elkaar 5 jaar niet, het gesprek gaat verder alsof we elkaar gisteren nog spraken. Je kent dat wel. En dan is er natuurlijk vrij veel bij te praten. 

En zo ook over het opruimen, leegmaken van je huis om je vrijheid terug te winnen. Ook zij is daar al jaren mee bezig. En we kwamen tot de conclusie dat karma veel te goed werkt. Karma is van het padje. Wij legen ons huis: in haar geval de schuur en in mijn geval de logeerkamer. Wij gaan aan de slag met respectievelijk de keuken en de zolder en vervolgens liggen de schuur en logeerkamer weer vol. Karma blijft voor een soort ononderbroken stroom van spullen zorgen. 

Zijn wij iets opgeschoten? Jazeker! Wij kwamen tot de conclusie dat we toch wel geproefd hebben aan de vrijheid die een lege kamer, of als we ooit zover komen, een leeg huis, biedt. Dat je het echt merkt als je huis leger is. Dat je makkelijker weg kan, dat er minder schoon te maken en op te ruimen is. 

Dat wanneer je kleren koopt die je niet hoeft te strijken, oh helder inzicht: niet hoeft te strijken. En de strijkplank en strijkbout geen plaats meer innemen omdat they have left the building. 

Gisteren was het dan zover: de tent en koelbox gingen naar de kringloop. Een lege plek op zolder. Tjonge, wat moeilijk doen, terwijl ik geen zin in kamperen meer heb, maar gewoon met 1 tas op reis wil en in een bed wil slapen. 

Nu zijn de kelder en de kamer van mijn dochter (ik heb toestemming) toe aan een rigoreuze minimaliseeractie. Daar kan ik nog behoorlijke slagen maken. Daarna zal het vooral gaan om: 

  • fotoboeken: uit elke periode een paar foto's bewaren, de rest gaat weg (behalve de albums van mijn dochter). 
  • schoenpoetsmand: boordevol flessen en dingen die ik nooit gebruik. Ik denk dat alleen zwarte schoenpoets en milieuvriendelijke inspuitspul overblijven. 
  • spelletjes: kaarten, dobbelstenen blijven. De rest eruit. 
  • pennenlade: waarschijnlijk meer dan 100. Het meeste kan eruit. 
  • fietsreparatiemand: niet nodig, alles wat ik nodig heb zit in het zadeltasje.
Ik heb nog veel te doen. Maar ik begin er wel in te geloven dat ik niet meer zoveel heb in te pakken als ik straks ga verhuizen. En ik merk nu al dat een aantal zaken veel sneller gaan. De was (want niet overdadig en voornamelijk zwart of anders hete was), de vloer vegen (want leeg), koken (want ik weet wat er in de kastjes staat), naar buiten gaan (want ik heb binnen minder op te ruimen), lezen (want iets meer tijd). 

Yep, het is een lekker gespreksonderwerp en we waren na deze dag lekker bijgetankt. We hadden bij het zien van de "leegte" en ruimte op de Veluwe beiden weer zin om de hele bliksemse bende in huis eruit te gooien. 

zondag, februari 08, 2015

Cool...



Elk weekeinde probeer ik wat zooi weg te werken. Alles wat weg is, hoeft niet verhuisd te worden. Het lijkt me heerlijk om in een leeg huis te beginnen en het dan leeg te houden. In dit huis begon ik ooit ook met weinig. Dat waren nog eens tijden. 

Vandaag kroop ik de zolder weer op, haalde wat lege dozen en lege glazen potten (leek me handig) naar beneden. En toen zag ik de koelbox staan, met de koelelementen en een grote thermosfles erin. Handig om te hebben, maar zeker 6 jaar niet meer gebruikt. Ok, de vraag is: ga ik die nog gebruiken? 
Of zoals zij het zegt: sparkt ie joy? Nou, het is een koelbox, hè. 

Op de een of andere manier zat ik een uur later nog naar dat ding te kijken. Denkend aan vakanties waarop hij mee was (2) en me proberend voor te stellen hoe ik de komende vakanties zou doorbrengen. Voor een tent met een koud biertje uit de koelbox? Op fietsvakantie dronk ik ook bier en niks nada koelbox, maar wel pure happiness met 1 gaspitje, een potje eten en een biertje. 

Maar goed, het schoot niet op met nadenken, dus de hardloopschoenen aan en een uurtje rennen. Ik gooide een alcoholvrij biertje in mijn rugzak, want de zon scheen en ik dacht op het uitkijkpunt even wat te drinken en te staren. Maar er was daar al een manspersoon. Die bleef maar praten, nerveus en onrustig. Daar word ik ook nerveus en onrustig van, dus dan maar niet. Ik wil niets horen over je voeten met likdoorns. Dan smaakt mijn biertje niet. Dahaag, ik ga weer. Dan maar onder het rennen de gedachten een beetje laten gaan met het biertje klotsend in de rugzak. 

Onder het rennen zag ik het niet meer voor me: de tent in de auto gooien en kamperen. En als ik het heel misschien toch ga doen, moet ik daarvoor 10 jaar de spullen bewaren? Ik acht de kans groter dat ik ergens een hotel boek, een boek lees en een museum bezoek. Om vervolgens weer te bedenken dat ik zo graag thuis ben. 

Idioot gewoon, mijn ontvangen liefdesbrieven gooi ik zo weg (en nu maar hopen dat de andere partij dat ook gedaan heeft :) en zo'n koelbox daar zit ik een uur naar te kijken en te twijfelen. Ik ben zelf een koelbox. 

zaterdag, januari 10, 2015

You're not alone......

Schiet het nog een beetje op dan? Nee, het schiet niet op. De slaapkamer is leeg. Kijk dan! Bed, 1 hangkast, 3 stapelkasten. Al mijn kleding, sportkleding en bijbehorend gedoe zit erin. De badkamer (nou ja, badkamer, douche, 1 stap, hé daar is de wasbak) is leeg. De keuken is leger. Maar nu ligt de logeerkamer weer vol en zie de zolder vliering. Dus relatief gezien ben ik maar een beetje opgeschoten.

Veel van die dozen op zolder zijn leeg. Die hebben alleen als functie om te verhuizen naar het nieuwe huis of een enkele rit naar de kringloop te gaan maken.

Maar goed, ik kom zo langzamerhand op het punt om alles in 1x uit het raam te flikkeren en er nooit meer naar om te kijken. Maar op de een of andere manier kan ik dat echt niet. Want: babyfoto's van mijn dochter, bewaardingen voor wat als (het blijkt altijd dat je dat weg kan gooien, dus dat moet ik de volgende ronde toch maar doen), gereedschap (da's soms toch handig), oude dekbedhoezen, want ik ga verhuizen en zal vast wel iets moeten schilderen, kabels die je als je ze weggooit altijd weer moet gaan kopen en kampeerspullen.

Nog te gaan: overduidelijk de logeerkamer.... again... dat was ooit de leegste kamer, de zolder, de kelder en de kamer van mijn dochter. Ik ga jullie hier nog heel lang mee lastig vallen. Je moet hier niet zijn voor handige to-do-minimaliseer-lijstjes. Maar wel voor troost als het bij jou ook niet zo snel gaat en nooit af is.



vrijdag, januari 02, 2015

<3 Amsterdam-Oost



Ik val als een blok voor Amsterdam Oost. Wat een fantastische buurt. Gekleurd door de mensen, gekleurd door de winkels, gekleurd door de huizen. Niet hipper worden, niet witter en niet duurder. Gewoon blijven zoals je bent. 

donderdag, januari 01, 2015

En zo rennen we 2015 in.....



Niets speciaals te melden over de laatste dag van 2014. In de loop van de 1e ochtend in 2015 stond ik alweer buiten. Het was zo'n prachtig weer vandaag. Time to run. En met veel stops, voor de foto of om even rond te kijken, rende ik toch zo'n 20 kilometer weg. Daarna rende ik bij een vriendinnetje langs voor de beste wensen en thee. 

Eenmaal thuis kroop ik nog even de vliering op. Iemand vroeg mij laatst: hoe is het mogelijk dat jouw huis nog niet leeg is. 

Zo'n vraag betekent vaak alleen maar dat iemand zelf nog niet ECHT begonnen is met minimaliseren. Ik ben inderdaad een heel eind. Ik heb veel minder kledingkasten dan mijn vrouwelijke collega's en vriendinnen (is vaak onderwerp van gesprek tegenwoordig, meer mensen willen van de zooi af, merk ik) en ik heb ook geen niet zoveel boeken en nauwelijks CD's en DVD's. Boeken: 1 kastje (60 cm breed, 5 plankjes). CD's en DVD: misschien iets meer dan 10? Dan is het veel. 

Maar er is altijd nog werk te doen. 

Punt 1: wat je de voordeur uitsleept, komt er via de achterdeur dubbel zo hard weer in (om je dood te schamen en bijna magisch, hoe de f. kan dat?). 

Punt 2: sommige dingen hebben wat meer bedenktijd nodig. Dochter was erg tegen het verwijderen van mijn trouwjurk(je... ik was geen bruidstaart meer een petitfour) inclusief schoenen en bijbehorend haardinges. Maar inmiddels kan ze ook vrij goed minimaliseren (alles behalve haar kamer :), maar ze reist wel 2 weken in het buitenland met 1 kleine rugzak) en ze weet inmiddels ook dat een trouwjurk maar een trouwjurk is en verder weinig toegevoegde waarde heeft als ie op zolder ligt te wachten op niets. Dus hop, hij mocht weg. Voor kleine zus. Als verkleedjurk. Deden mijn zus en ik vroeger ook met de trouwjurk van mijn moeder en daar bewaren wij goede herinneringen aan. Wij bouwden er hutten van en de sluier was dan het raam of de deur. Dat zijn nog eens trouwjurkherinneringen. 

Maar goed, met mijn trouwjurk liep het toch een beetje anders. Kleine zus, is dochter van de vader van mijn dochter. Volgt u het nog? Nou ja, lang verhaal kort: die jurk moest bewaard. "Eeuwig zonde". Prima, hij wordt nu bewaard maar niet in mijn huis. 

Verder heb ik dit jaar de kerstboom gelaten voor wat hij is. Ik heb een kunstkerstboom. Ooit gekregen van mijn moeder, die er ook geen zin meer in had. Jaren gebruikt, nooit aftuigen, gewoon een zak erover en naar de zolder en het jaar erna, naar beneden, zak eraf, stekker in in het stopcontact, klaar. Maar ik heb dit jaar niets gemist. Geniet van alle lichtjes buiten en alles wat erbij hoort zo met Kerst, alleen niet in mijn huis. Dus ook deze kan vertrekken. 

De boom stond naast de carnavalskleding. Je begrijpt het al OUT! Ik houd niet van carnaval en ik ben blij dat de jaren van dit soort kleine verplichtingen in verband met kinderen voorbij zijn. Het is leuk als je erin zit, maar als het klaar is, is het ook klaar. Nu mag de volgende generatie ouders. Dag boa, cowboyhoed met tijgerprint en boerenkiel. Ik hoef me nooit meer te verkleden als ik er geen zin in heb. 

Verder een half koffiezetapparaat, lege dozen (ah, daar is de doos van het kastje dat de KPN-meneer een paar maanden geleden kwam halen). Een tennisracket... dat moet ik even overleggen, want die is niet van mij. Maar jaren op zolder verstoffen daar heeft niemand wat aan. 

Nou ja, en zo gaat het eigenlijk altijd door. Ik neem even een paar dagen rust, maar daarna is het kastje in de badkamer aan bod. Wat moet ik met een kastje als het enige wat we gebruiken op 1 planchet past? Het kastje kan moet er dus uit. 

Daarna 2 keukenlades, daar liggen toch vrij veel dingessen in. En er kan misschien toch wat weg. Als ik nog tijd over heb en nog steeds in the mood ben dan haal ik alle kasten in huis leeg en pak ze opnieuw in. Ik vermoed dat ik dan ruimte overhoud. 

Het is dus nooit af. Volgens mij is het pas af als je: 

1. dood bent, of
2. op zo'n minimum zit dat je meteen doorhebt of iets overbodig is. 

Ik streef naar dat laatste. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...