zondag, maart 29, 2015

And the story continues.....


Waar ik het meest tegenop zag, was de degelijke, zware meubels uit elkaar halen en afvoeren. Gelukkig kreeg ik hulp. Ik had de meubels zover mogelijk uit elkaar gehaald en naar beneden gebracht en waar ik het niet meer wist, nam de hulp het over. En zo kregen in een halve dag een 1-persoonsbed met enorm veel bergruimte eronder, een kast met heel veel bergruimte, een bureau met bergruimte en een zwaar 2-persoonsbed een nieuwe bestemming. En ik slaap de komende maanden op de grond. 

En wat een verademing is dat! Het huisje is ineens ruim! Ik heb een hekel aan schoonmaken en poetsen, maar als ik nu mijn slaapkamer moet schoonmaken dan is dat helemaal niet erg. Sterker nog, ik ervoer een zeker plezier. Het is makkelijk en het is zo af! Geen bezwaard gevoel van spullen die je in je handen houdt, moet schoonmaken en weer een plek moet geven (en herhaal). 

Nu is een matras op de grond niet zo goed voor het matras en het ligt ook anders. Dat laatste weet ik niet of dat erg is. Ik had vanochtend behalve wat desoriëntatie, geen klachten. Maar er kan dus vocht onder het matras komen. Vanochtend nam ik 30 seconden de tijd: legde het dekbed en de kussens boven op de kast en zette het matras op zijn kant. Dit houd ik nog wel een tijdje vol. In het nieuwe huis wil ik best een ander bed, maar het moet een licht frame zijn, met veel ruimte aan de onderkant zodat ik snel kan schoonmaken.  

Dat is wat ik dit weekeinde leerde: ik wil geen zware meubels. Het neemt licht weg. Letterlijk en figuurlijk. En daarnaast wil ik geen multifunctionele meubels met opbergruimte. Da's vragen om zooi. Je gaat namelijk h.e.e.l. v.e.e.l. spullen opbergen. 

Vrijdagochtend maakte ik al vroeg een ritje naar de kringloop met een auto vol spullen. Helaas bleek ik een uur te vroeg te zijn voor het aflaadpunt, maar de kringloopwinkel zelf was wel open. Kijk, da's een gevaarlijk uur, maar wel een leuk uur. En kocht ik iets? Ja, ik kocht iets. Ten eerste: ik was al tijden op zoek naar een zoutmolen. In de winkel zijn ze duur. Na lang zoeken: ja, hoor, daar stond een houten zoutmolen met een metalen maler. Precies wat ik zocht. Voor een prikkie voorzien. En veel leuker kopen zo. 

Verder zocht mijn dochter een theepot. Bij de kringloop heb je vaak allerlei heerlijke vintage exemplaren. En zo ook vrijdag. Ook weer geregeld. 

Na een kop koffie en een beetje mensen kijken, was het uur voorbij en kon ik mijn auto gaan legen. De schade viel dus mee. Het plezier groot. 

Is er nog zooi over in huis? Ja, hoor. Volgende week ga ik met mijn dochter zakken vol restanten van puberjaren uitzoeken. Ik heb zelf nog een aantal lades met sleutels, lampjes, soorten papier, enveloppen en 300 pennen en stiften. Daarna volgt de zolder voor de zoveelste ronde. Alhoewel die nu wel voor 3/4 leeg is. Met als grootste klus: de foto's. 

Maar alles wat nu nog weg moet, past in de auto of staat al beneden om door de kringloop opgehaald te worden (eigenlijk alleen de banken).  De rest kan straks zo in de verhuiswagen. 

Ik kan mij de komende maanden richten op: het uitzoeken van een vloer, verhuizer, nieuwe huisarts, tandarts en adreswijzigingen. Ik lig op schema en ga relaxt de verhuizing tegemoet. 

zaterdag, maart 21, 2015

A little help from Japan



Ook ik ben gaan lezen in het boek van Marie Kondo. Het is een hype dat opruimen. 


Ik ben even in mijn berichten gaan terugzoeken en ik zie in 2006 een 1e bericht waarin ik al bezig ben van mijn zooi af te komen. Ik schaam me dood, maar da's dus 9 jaar geleden. Ik stel vast dat het me redelijk gelukt is de dingen niet té ingewikkeld te maken, maar met te veel zooi. Dus echt zo simpel als ik zou willen dat het werd, werd het niet.  

Maar nu met een verhuizing in het zicht (einde van het jaar, maar ik plan graag ruim) ga ik echt hardcore. En hoe gek het boek van Kondo ook is: het goede is, ze heeft het niet over opruimen, maar over wegdoen. En dat geeft natuurlijk pas echt ademruimte. 

En zoals met zo veel, als je de smaak eenmaal te pakken hebt......... 

Nu adviseert zij, nou ja, adviseert... ze is een vrij dwingende autist vermoed ik, maar dat spreekt mij wel aan, je kunt maar duidelijk zijn. Zij adviseert dus om per categorie op te ruimen. Helemaal geen slecht advies. Maar dat is best moeilijk. Ik begin met servies en glazen maar na een tijdje merk ik dat ik dan toch bij de administratie beland ben. Echt, da's heel logisch: in de kast met glaswerk ligt ook wat administratie, dit leidt dan naar de administratie op een andere plek en voordat je het weet ligt je hele vloer bezaaid met ordners en papier. Uiteindelijk was het toch succesvol want beide categorieën zijn zo goed als uitgedund. Kondo komt blijkbaar geen categorieën op verschillende plekken tegen. Ik wel. 

En zo belandde ik ook in de boekenkast en die is ook leeg. Ik heb immers geleerd: ooit lezen, is nooit lezen. Hop, boeken eruit, kast eruit. Het liefst breng ik alles naar de kringloop. Het heet niet voor niets kringloop. Als je het bij vrienden en bekenden dropt dan werk je mee aan het dichtslibben van hun leefomgeving. 

Maar goed, je gaat dus bij alles nadenken wat je in je handen hebt of in huis staat of hangt. 

Vanochtend stond ik onder douche en toen dacht ik: waarom heb ik eigenlijk een douchegordijn? Dan maar gelijk de proef op de som nemen. Ja, het gaat ook prima zonder. Hup, eraf en weg ermee. 

En zo gaat dat zo'n beetje met alles nu. Het boek is niet heilig, maar waar ik haar groot gelijk in geef: je moet in het in 1x goed doen. Geen opruimen, geen spullen bewaren omdat ik ze nu eenmaal gekregen heb, geen spullen bewaren die 5 jaar niets liggen te doen. Het ligt namelijk echt in de weg. 

Je zou het eens moeten proberen...... hoe licht het leven voelt als je huis steeds leger wordt. Overal ontstaat ruimte, ik weet zo langzamerhand wat ik heb en waar het ligt, koken en opruimen in de keuken lijkt sneller te gaan, er lijken weer wat meer uren in een dag te zitten en ik trek met een licht gevoel de deur achter me dicht om te gaan hardlopen of fietsen. De boeken die er liggen, daar lees ik ook in. Dat soort dingen. 

Zo, nu ga ik mijn sokken en panty's weer eens met respect behandelen. Leg er nooit, maar dan ook nooit een knoop in. Dan krijgen ze geen rust. Een Kondo-dingetje... of een kosmos-dingetje.... ze kon zomaar eens gelijk hebben. 

zondag, maart 01, 2015

Out....



Vandaag gingen alle knopen (meer dan 100), de hele plastic doos met naaigaren en toebehoren voor een naaimachine die ik niet heb, spellen, stempels, slingers - ballonnen - kaarsjes, schoenpoetsspullen, nog wat boeken, ballonnen, de houders voor plastic tassen en een fruitschaal de deur uit. 

Wat bleef: 

  • van de schoenpoetsspullen, zie foto in het midden rechts: 2 schoenborstels (hard en zacht), kleurloze schoenpoets, zwarte schoenpoets, een doek en een fles milieuvriendelijke spray om je schoenen te beschermen.
  • van de naaispullen: een paar naalden, wit en zwart draad. 
  • van de spellen, stempels en knopen (een stuk of 100): niets. 
  • van de slingers, ballonnen en kaarsjes: niets. 
  • de houders voor plastic tassen, inclusief plastic tassen: niets (kan echt niet meer). 
  • fruitschaal: de oude platte schaal ging eruit, want ik kocht bij de kringloop een hoge glazen schaal waar het fruit echt in past. De walnoten ontsnappen niet meer, als ik de bananen erop leg. Geweldig ding, werd bijna uit mijn handen gekeken door een andere klant (zei ze eerlijk). De schaal kostte me: € 2,25. Ik vermoed dat het een oude bowlschaal is.
De meeste zaken hebben al een nieuwe eigenaar of zijn terug naar hun oorspronkelijke eigenaar.  

Het voelt al bijna een beetje zoals toen ik in het begin in dit huis kwam wonen. Dat was heerlijk, maar ik besefte toen niet (2001) dat dat mede kwam doordat we niet veel spullen hadden staan. In het begin hadden we niet eens een bank, alleen maar stoelen, een eettafel en 1 kast. Later 1 bank, nog later 2... toen een boekenkast erbij en voor elk event moesten we (vond ik toen) iets in huis halen omdat het er niet was. Een verjaardag: slingers en ballonnen. Kerstmis: we kregen een kunstkerstboom en schafte nog wat kerstzooi erbij aan. Vakantie: we kochten tenten, slaapzakken, gaspitjes, afwasteiltjes, knijpers, lampen, matjes etc. En zo groeit je huis bij iedere gebeurtenis een beetje dichter. Het leegmaken ervan kost veel meer tijd. 

Nu oordeel ik over de spullen als volgt: er zijn een aantal zaken in het leven waar ik me graag me bezig houd en waar ik graag tijd aan besteed. Voegt het desbetreffende ding iets toe aan een van die onderwerpen? Nee? Then: o.u.t. 

zondag, februari 22, 2015

Rust en Ruimte......



Daar was ik al jaren niet meer geweest: het Kröller Müller. Ik ben al vaker naar de Veluwe gefietst (oh, mooi!), maar vandaag ging ik met de auto. Binnen 1 uur zat ik in het park. Heerlijk! Wat een rust en ruimte. En dan ook nog kunst bekijken in het museum. Een goede combinatie. 

Nou ja, kunst bekijken. Dat ging vrij snel vandaag. Ik was met een vriendin die ik weinig zie, maar al zien we elkaar 5 jaar niet, het gesprek gaat verder alsof we elkaar gisteren nog spraken. Je kent dat wel. En dan is er natuurlijk vrij veel bij te praten. 

En zo ook over het opruimen, leegmaken van je huis om je vrijheid terug te winnen. Ook zij is daar al jaren mee bezig. En we kwamen tot de conclusie dat karma veel te goed werkt. Karma is van het padje. Wij legen ons huis: in haar geval de schuur en in mijn geval de logeerkamer. Wij gaan aan de slag met respectievelijk de keuken en de zolder en vervolgens liggen de schuur en logeerkamer weer vol. Karma blijft voor een soort ononderbroken stroom van spullen zorgen. 

Zijn wij iets opgeschoten? Jazeker! Wij kwamen tot de conclusie dat we toch wel geproefd hebben aan de vrijheid die een lege kamer, of als we ooit zover komen, een leeg huis, biedt. Dat je het echt merkt als je huis leger is. Dat je makkelijker weg kan, dat er minder schoon te maken en op te ruimen is. 

Dat wanneer je kleren koopt die je niet hoeft te strijken, oh helder inzicht: niet hoeft te strijken. En de strijkplank en strijkbout geen plaats meer innemen omdat they have left the building. 

Gisteren was het dan zover: de tent en koelbox gingen naar de kringloop. Een lege plek op zolder. Tjonge, wat moeilijk doen, terwijl ik geen zin in kamperen meer heb, maar gewoon met 1 tas op reis wil en in een bed wil slapen. 

Nu zijn de kelder en de kamer van mijn dochter (ik heb toestemming) toe aan een rigoreuze minimaliseeractie. Daar kan ik nog behoorlijke slagen maken. Daarna zal het vooral gaan om: 

  • fotoboeken: uit elke periode een paar foto's bewaren, de rest gaat weg (behalve de albums van mijn dochter). 
  • schoenpoetsmand: boordevol flessen en dingen die ik nooit gebruik. Ik denk dat alleen zwarte schoenpoets en milieuvriendelijke inspuitspul overblijven. 
  • spelletjes: kaarten, dobbelstenen blijven. De rest eruit. 
  • pennenlade: waarschijnlijk meer dan 100. Het meeste kan eruit. 
  • fietsreparatiemand: niet nodig, alles wat ik nodig heb zit in het zadeltasje.
Ik heb nog veel te doen. Maar ik begin er wel in te geloven dat ik niet meer zoveel heb in te pakken als ik straks ga verhuizen. En ik merk nu al dat een aantal zaken veel sneller gaan. De was (want niet overdadig en voornamelijk zwart of anders hete was), de vloer vegen (want leeg), koken (want ik weet wat er in de kastjes staat), naar buiten gaan (want ik heb binnen minder op te ruimen), lezen (want iets meer tijd). 

Yep, het is een lekker gespreksonderwerp en we waren na deze dag lekker bijgetankt. We hadden bij het zien van de "leegte" en ruimte op de Veluwe beiden weer zin om de hele bliksemse bende in huis eruit te gooien. 

zondag, februari 08, 2015

Cool...



Elk weekeinde probeer ik wat zooi weg te werken. Alles wat weg is, hoeft niet verhuisd te worden. Het lijkt me heerlijk om in een leeg huis te beginnen en het dan leeg te houden. In dit huis begon ik ooit ook met weinig. Dat waren nog eens tijden. 

Vandaag kroop ik de zolder weer op, haalde wat lege dozen en lege glazen potten (leek me handig) naar beneden. En toen zag ik de koelbox staan, met de koelelementen en een grote thermosfles erin. Handig om te hebben, maar zeker 6 jaar niet meer gebruikt. Ok, de vraag is: ga ik die nog gebruiken? 
Of zoals zij het zegt: sparkt ie joy? Nou, het is een koelbox, hè. 

Op de een of andere manier zat ik een uur later nog naar dat ding te kijken. Denkend aan vakanties waarop hij mee was (2) en me proberend voor te stellen hoe ik de komende vakanties zou doorbrengen. Voor een tent met een koud biertje uit de koelbox? Op fietsvakantie dronk ik ook bier en niks nada koelbox, maar wel pure happiness met 1 gaspitje, een potje eten en een biertje. 

Maar goed, het schoot niet op met nadenken, dus de hardloopschoenen aan en een uurtje rennen. Ik gooide een alcoholvrij biertje in mijn rugzak, want de zon scheen en ik dacht op het uitkijkpunt even wat te drinken en te staren. Maar er was daar al een manspersoon. Die bleef maar praten, nerveus en onrustig. Daar word ik ook nerveus en onrustig van, dus dan maar niet. Ik wil niets horen over je voeten met likdoorns. Dan smaakt mijn biertje niet. Dahaag, ik ga weer. Dan maar onder het rennen de gedachten een beetje laten gaan met het biertje klotsend in de rugzak. 

Onder het rennen zag ik het niet meer voor me: de tent in de auto gooien en kamperen. En als ik het heel misschien toch ga doen, moet ik daarvoor 10 jaar de spullen bewaren? Ik acht de kans groter dat ik ergens een hotel boek, een boek lees en een museum bezoek. Om vervolgens weer te bedenken dat ik zo graag thuis ben. 

Idioot gewoon, mijn ontvangen liefdesbrieven gooi ik zo weg (en nu maar hopen dat de andere partij dat ook gedaan heeft :) en zo'n koelbox daar zit ik een uur naar te kijken en te twijfelen. Ik ben zelf een koelbox. 

zaterdag, januari 10, 2015

You're not alone......

Schiet het nog een beetje op dan? Nee, het schiet niet op. De slaapkamer is leeg. Kijk dan! Bed, 1 hangkast, 3 stapelkasten. Al mijn kleding, sportkleding en bijbehorend gedoe zit erin. De badkamer (nou ja, badkamer, douche, 1 stap, hé daar is de wasbak) is leeg. De keuken is leger. Maar nu ligt de logeerkamer weer vol en zie de zolder vliering. Dus relatief gezien ben ik maar een beetje opgeschoten.

Veel van die dozen op zolder zijn leeg. Die hebben alleen als functie om te verhuizen naar het nieuwe huis of een enkele rit naar de kringloop te gaan maken.

Maar goed, ik kom zo langzamerhand op het punt om alles in 1x uit het raam te flikkeren en er nooit meer naar om te kijken. Maar op de een of andere manier kan ik dat echt niet. Want: babyfoto's van mijn dochter, bewaardingen voor wat als (het blijkt altijd dat je dat weg kan gooien, dus dat moet ik de volgende ronde toch maar doen), gereedschap (da's soms toch handig), oude dekbedhoezen, want ik ga verhuizen en zal vast wel iets moeten schilderen, kabels die je als je ze weggooit altijd weer moet gaan kopen en kampeerspullen.

Nog te gaan: overduidelijk de logeerkamer.... again... dat was ooit de leegste kamer, de zolder, de kelder en de kamer van mijn dochter. Ik ga jullie hier nog heel lang mee lastig vallen. Je moet hier niet zijn voor handige to-do-minimaliseer-lijstjes. Maar wel voor troost als het bij jou ook niet zo snel gaat en nooit af is.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...