maandag, mei 16, 2016

The story of jacket


Niet specifiek mooi, maar gehecht, we zijn al 10 jaar samen
Een paar dagen geleden moesten wij naar Hoorn reizen. Om een kort bezoek af te leggen en dan ook maar Hoorn te bekijken. Hoorn is leuk! Water, best een grote stad met hippe eet- en drinkdingen, leuke straatjes, oude panden en zonder de beangstigende hoeveelheid mensen van Amsterdam (ligt het aan mij of is het de laatste 5 jaar veel erger geworden, het lijkt nu net of je een soort pretpark binnengaat, nog even en ze vragen entree als je het centraal station verlaat). 

Anyway, vanaf hier is Hoorn al 3 uur reizen met de trein en als er dan geklooi is met een bovenleiding dan doe je er ruim 4 uur over. Dat is niet erg, gezelschap, boeken en je ziet gelijk half Nederland aan je voorbij trekken. 

Aangekomen in Hoorn buitenwijk station stapten we de trein uit en voelde ik een soort koude aan mijn armen. Yep, colbert in trein, trein weg. En meteen voelde ik een intens gevoel van gemis. De standaardreactie zou zijn: de ander de schuld geven, boos zijn op mijzelf omdat ik weer wat kwijt ben en vervolgens de ander onterecht beschuldig. Nee, nee, volledig onbelangrijk allemaal. Loslaten, het is maar een ding en alhoewel ik niet heel veel kleding meer heb, ik heb nog wel een ander jasje en zo niet, ergens komt er ooit wel weer 1 aanwaaien. 

Vriend zei: "Op de terugweg hebben we misschien dezelfde trein..... misschien ligt hij er dan nog in."
Heel lief, maar nee, dat is natuurlijk onzin. Ik vulde gauw een NS-gevonden-voorwerpen-formulier in en verbaasde mij over hoe pijnlijk ik het vond. Een ding, kom op, hé. Maar ja, al meer dan 10 jaar in mijn bezit en ik voelde mij happy in dat ding. 

We liepen de wijk in, dronken thee bij onze gastheer, kletsten wat en besloten de trein terug te pakken naar het centrum van Hoorn. 

De trein schoof het station binnen. Toen we instapten hadden wij het gevoel dat het misschien toch dezelfde trein was. Maar dat leek ons misschien toch wat te toevallig. Voor de zekerheid liepen wij de trein door. Daar was de conducteur..... hé, dat was de conducteur die wij op de heenweg samen uitgebreid beschreven hadden en een verhaal omheen verzonnen hadden. "U zoekt iets?", vroeg hij loom. Ja, een jasje. "Met witte streepjes?" JA!!! Heel langzaam liep hij naar de voorkant van de trein en haalde mijn jasje uit de cockpit. 

Vriend had de vondst op de heenweg al aangekondigd en ik in mijn hoofd al afgedaan als te toevallig. Een staaltje van magisch denken dat bevestigd werd. Dat geeft een heerlijk gevoel! En ik houd natuurlijk nog meer van dat jasje! It's Big Magic! 

zondag, mei 08, 2016

Oef



Zo, heb jij nou nog gerend dan, 10 april in Rotterdam? Ja, joh. Alle 42,195 km f.c.k.n.g kilometers.
En was het mooi? Jawel. Maar wel ver, hoor.

Ik begon de dag slecht. Wakker worden en je realiseren: ik voel me niet goed.  Hormonaal gezien hebben ze de marathon helemaal niet goed gepland. En op mijn leeftijd (of in mijn geval) is dat k.v.d.b. Hoe ouder ik word, hoe harder de seismograaf lijkt uit te slaan. Met als gevolg vermoeidheid en een geestelijke gesteldheid van een chagrijnige beer die midden in zijn winterslaap wakker is gemaakt.

Maar goed, ik was er nu toch. Dus de schoenen aan. Ontbijt, op naar het startvak. Dat heet dan wave. Wave 4. Het laatste overvolle startvak. Aansluiten voor de WC's. Rijendik dames. Plassen en weer aansluiten. Er waren te weinig dixies, dus voor de start zaten de dames te plassen op straat. Echt, het is ongelooflijk hoe vaak je moet plassen voor een lange loop.

Toen hoorde ik Lee Towers zingen. Ik zag niets, maar hij zong prachtig en ik bedacht mij hoe toepasselijk de tekst was.

When you walk through a storm
Hold your head up high
And don't be afraid of the dark

En ik wist natuurlijk al dat het pretty dark zou worden. Toen ons vak mocht rennen, voelde ik al pijn in mijn voeten en dan heb je nog dik 42 kilometer te gaan. Ik werd bijna bang en realiseerde mij opeens hoe ver 42,195 kilometer is. Een slecht teken, dat heb ik nog nooit voor een duurloop gehad. Dat je opeens tot iedere vezel in je lichaam voelt hoe ver het is. Normaal start ik en ga gewoon lopen en ik mag niet nadenken over de afstand. Dat werkt goed. Dus deze opdringerige gedachte was behoorlijk irritant en beangstigend.

Ik besloot het tempo op te voeren onder het mom van: wat ik maar gehad heb, heb ik maar gehad. Dus ik rende de pacers van 4.15 achterna. Dat ging te hard natuurlijk, maar ik wist het ongeveer 20 kilometer vol te houden. Daarna lekte de energie hard weg en daalde het tempo steeds meer. En dan is het gewoon dom doorlopen. Ik dacht: laat ik hem nu maar uitlopen, dan hoef ik dit nooit meer te doen. Ik wil die k.medaille en dan ben ik er klaar mee. Dus daar gingen we weer: stoppen is dan geen optie, alleen neervallen, who cares. Ik in ieder geval niet.

Onderweg zag ik 3 lopers aan de kant van de weg liggen. Neergevallen. Het was onverwacht warm en je loopt snel een vochttekort op. Je ziet wat mensen uitstappen. En dan denk ik: mmm, in ieder geval loop ik nog. Ik heb pijn, ik voel me niet goed, maar ik loop. Dus zoals alle anderen troost halen uit het publiek en het feest (werkelijk een gekkenhuis daar zo), haal ik dat blijkbaar uit de pech van iemand anders. I'm such a nice grl. Alhoewel ik dat ook wel een beetje haalde uit sommige mensen uit het publiek. Sommigen weten precies de juiste toon te raken, je naam even te roepen en bij sommigen zie je aan hun gezicht dat ze het echt menen en dat is geweldig. Je loopt door alle wijken van Rotterdam en ziet dus een diversiteit aan mensen, daar genoot ik van. En dat stad is qua architectuur indrukwekkend en dat je daar dan met zo veel mensen doorheen rent, dat geeft een bijzonder gevoel.

De laatste 5 kilometer weet je dat het mogelijk is dat je het gaat halen. Gezien alle vorige duurlopen weet je dat eigenlijk vrij zeker, tenzij je lichaam besluit zich los te maken van je geest en dan kan het nog misgaan, maar als ze samen blijven dan haal je het. Maar je weet ook, 5 kilometer aan het einde van een marathon, is bijna een marathon op zich. En juist op dat moment besluit iemand met een meisje dat bij mij liep, mee te gaan rennen en haar vriendin aan te moedigen:

"Het is nog maar 5 kilometer!!!!!"
Ja, duh, 5 kilometer op een marathon, houd je stil.

"Je weet toch dat we een volgend jaar samen rennen!!!!!"
Ja, dat is volgend jaar en wij rennen nu en jouw vriendin loopt hier dood te gaan en ik ben ook op eigenlijk, stil nu.

"Als wij samen rennen, dan rennen wij vaak 5 kilometer, dat is een klein stukje, denk eraan hoe klein stukje dat is".
Ok, ik wil nu wegrennen, maar ik kan niet versnellen omdat ik dat gewoon niet meer kan. Ik overweeg stil te gaan staan, naar de desbetreffende persoon te lopen en haar tegen te vlakte te slaan. Als ze maar ophoudt.

Gelukkig haakt ze af en verdwijnt in het publiek. En haar vriendin loopt in stilte en pijn verder.

En dan de laatste 2 kilometer. Ja, ik haal het, maar waar is die finishvlag. Waar....waar....waar....WAAARRRRRRR????? En toen ik uiteindelijk de vlag met het woord finish erop zag, schoot ik bijna vol. Wat een opluchting! Het is voorbij (na 4.39 uur).

Toen ik de finish over kwam, wilde ik niets. Ik wilde geen foto, niet lachen, niets. Alleen de medaille. Give it to me. En op zoek naar mijn supporter. En zo waar, het lukte hem om dicht bij de finish mij op te wachten. Blijdschap! Een fijn gevoel om even te kunnen vertellen hoe pijnlijk het was en om te horen hoe blij verrast hij is dat ik het gehaald heb. En dat het niet zo kan zijn dat ik niet op de foto ga. Dus hier is het resultaat:


Een klein glimlach kan er al weer af en ik heb 'm. 
Verbazingwekkend hoe ik als minimalist voor zo'n stukje metaal wil rennen. 

Und jetzt?
Nou ja, ik had dus nog wat loopjes gepland en ik liep 2 weken later nog 5 km in Enschede en 24 april liep ik de 20 kilometer van de Kastelenloop in Diepenheim. Maar ik ben op. Ik liep de laatste loop uit, maar had de mazzel dat mijn lieve loopmaatje helemaal met mij meeliep. Ik kwam over de finish maar ik kijk alleen maar zo blij omdat ik voorlopig niet meer hoef. 


Zie mijn lichaamshouding. Ik ben op. 

Dus op dit moment train ik nog maar 1x in de week. Totdat ik zin heb om het vaker op te pakken. En dan ga ik beginnen met stukjes van 3 kilometer. Ik ga geen schema's meer volgen. Schema's is moeten, moeten is voor andere zaken. Ik wil mijn lekkere gevoel bij het lopen terug. De discipline zit erin dat ik loop, mijn vrijheid is hoe ik loop. 

Mijn volgende wedstrijd zal 10 kilometer zijn en voor de rest komen er in de loop der tijd 2 fun halve marathons (eten, drinken, fietsen, natuur, je loopt in duo's) aan en nog een gewone halve ergens. Maar tempootje laag, en weinig training, concentratie op de fun, want die ben ik onderweg ergens een beetje verloren. Maar ach, het is zo leerzaam allemaal. 

Het enige goede aan mijn manier van hardlopen, is dat ik altijd maar weer in dezelfde fouten verval en ik dus uit ervaring kan vertellen dat jij dat niet moet doen.

Maar wat positief is: weinig spierpijn of andere pijn overgehouden. Dat was een paar uur na de loop al snel weg (afgeblust met een beetje bier, ook niet doen, alcohol is slecht voor je). De tweede dag was de trap aflopen pijnlijk, maar goed te doen.

Kort samengevat. Als je dan toch wat advies wilt. Lees en praat veel over hardlopen en kies wat bij je past. Ik kan alleen maar zeggen, doe dit niet:

  • in het begin van de marathon een hoog tempo kiezen: loop lekker langzaam het is fun en je komt net zo gelukkig en voldaan over de finish.
  • over tijden te praten: hoe meer ik dat doe, hoe langzamer ik loop.
  • stap gewoon uit als je je niet goed voelt: echt, er komt wel een nieuwe kans. 
  • alcohol nuttigen: met mate bladiebla, maar niet is natuurlijk beter. En alcoholvrij bier is heerlijk en een perfecte isotone dorstlesser. Dat laatste moet je even googlen, maar ik wil dat graag geloven.  

zaterdag, april 02, 2016

Ok, I'm ready, I think

Voorpret met De Marathon

Bijna een week voor de marathon van Rotterdam. Genoeg getraind, denk ik.  Twee weken geleden rende ik De Vuurtorentrail van Ameland. Nu wil ik geen stoere verhalen vertellen enzo, ik bedoel lopen is maar lopen en je kiest er zelf voor..... maar oh, oh, oh, dat is heavy stuff: 35 kilometer rennen waarvan 33 kilometer onverhard, waarvan heel veel, echt heel veel over het strand, dan heuvels en dan weer strand en dan wéér een heuvel met zand. Zo erg, dat je je er op een gegeven moment maar aan over geeft: ok, natuurlijk, weer een, goed, goed, goed, ik doe het wel. Een man naast mij zei: "Ik ben elke keer bang dat er weer zand komt." Waarop een man achter mij zegt: "Bang voor zand? Ik ben op dit moment bang voor alles. Ik ben zelfs bang voor een boom nu."  

 Ik rende en ik rende, stap voor stap en ik kwam over de finish. B.L.I.J. 

Blij omdat het zo leuk is om met de boot naar Ameland te gaan. Blij omdat de route zo mooi was. Dat is het voordeel van trail: je loopt in de natuur. Blij dat je geen bekertjes op de grond mocht gooien. Iedereen moest zijn eigen drinkgereedschap meenemen en als je folie van gels liet vallen, werd je gediskwalificeerd. Blij dat ik het haalde, want dat betekende dat ik de marathon aan moet kunnen. En blij dat het voorbij was. 

En als je denkt dat het mij makkelijk afgaat. Oh, nee! Wij liepen terug naar het hotel. Douchten, legden ons hoofd op een kussen en zeiden: misschien staan we nog wel op om wat te gaan eten. No way, opstaan. Als een dooie in bed en niet meer in staat, en vooral niet de wil om ook nog maar 1 stap te verzetten. Ik sliep zo diep dat ik 's ochtends met een slaapkater opstond. Dat trok snel weg. Ontbijt, en dan weer met de boot terug (waarom maar 3 kwartier, volgende keer Vlieland, is 2 uur :)). 

Maar goed, nog wat uurtjes getraind, maar niet meer zo veel. Vandaag de laatste 16 kilometer gelopen. Volgende week is nog een beetje voor de show. Maar het is oppassen dat ik niet te veel doe. Ik heb een lichte overbelasting in mijn bilspier. Die voel ik continu (behalve als andere pijntjes gaan overheersen of de mentale staat van zijn nauwelijks nog gevoelens toelaat, wat overigens niet onprettig is). Na de marathon ga ik dan ook afbouwen. Mijn lijf heeft wat rust van de lange afstanden nodig. En de laatste weken van de training ging het loopplezier er een beetje af. Een teken dat je overtraind bent. De trainingen heb ik toen wat verminderd. Ik moet vertrouwen hebben dat het erin zit. 

Dus nu rust in de keet. Ik kocht op YouTube de film De Marathon (netjes ben ik, hè) en geniet alvast een beetje van Rotterdam. Ik vind het net zo opwindend als naar Ameland gaan (wild one). In Rotterdam ga ik mensen kijken, de stad bekijken, veel eten, kippenvel van Lee Towers krijgen, zwaaien naar Aboutaleb, genieten en zeker weten afzien. 

Ik hoop dat ik het haal. Mijn motto blijft: uitstappen mag altijd. Een heerlijk geruststellend gevoel. Alhoewel ik eerlijk moet zijn: mijn mentale staat van zijn verandert op de lange afstand. Eerst is het: wat gaat het stroef. Dan: ja, het gaat lekker, niet meer nadenken nu. Vervolgens: ah, heb ik al 15 kilometer gelopen? Na 20 kilometer: ik word een beetje moe. En daarna: "Wat loop ik hier te doen? Niet over nadenken, je krijgt toch geen antwoord. Stap voor stap. De weg is mijn vriend. Kleine stapjes en doorgaan, lang uitademen. Maar het is mogelijk dat ik het haal, dus loop nou maar gewoon door." En dat doe ik dan ook. Ik kan mijzelf best goed opdrachten geven, die ik dan ook uitvoer. 

Echt leuk is dat natuurlijk niet, maar je denkt aan het zalige gevoel als je over de finish bent, die heerlijke grote beker alcoholvrij bier (Ameland had Erdinger, mjam). En natuurlijk de mensen die je de laatste kilometers aanmoedigen, die zorgen ervoor dat je gevoel weer een beetje terugkomt (als je niet oppast word je daar nog emotioneel van ook, belachelijk natuurlijk, je kiest zelf voor deze afmattende zinloze activiteit, maar ja, moe, hè). 

Bij een verzorgingspost op Ameland zei een dame: "Als je dadelijk verder loopt over het strand (oh ja, natuurlijk, nog verder), dan kunnen we waarschijnlijk zeehondjes zien. Als je ze ziet ga je huilen." Ik dacht nog: "Eerlijk gezegd, die zeehondjes interesseren me nu geen r**t, ik wil een keer van dat zand af en geef me nog een Tuc, winegums, chocolade en een paar handen studentenhaver, want ik kan hier niet tegenaan eten." Ik keek haar aan met volgepropte wangen. Ze bleef even stil en toen zei ze: "Maar ik denk dat we ook gaan huilen, als we ze niet zien."


zaterdag, februari 13, 2016

Hi!

foto uit diverse plekken in de virtuele ruimte geplukt

Zó, hé. Tip 1 bij de marathontraining: ga niet verhuizen naar een nieuwbouwwoning gedurende de periode dat je traint voor een marathon. Verhuizen is niet leuk, een nieuwbouwwoning met zijn gedoe is eigenlijk gewoon ook niet leuk en je bent hartstikke druk met administratieve regelgedoe, dingen die nog moeten gebeuren, dingen die niet gebeuren, dingen die je van de regen in de drup helpen, lijstjes bijhouden van die dingen omdat je anders verzuipt en totaal niet meer weet waar je mee bezig bent. 

Anyway, ik woon. Ik heb weer 1 adres en daar gaat het maar even om. De rest schuiven we weg onder de term "industrieel". Zucht. 

Maar goed, dat hardlopen. Het ritme was weg. En mijn rug gaf het op. Jankend van de pijn achter mijn bureau (genant, gelukkig was ik alleen en kon ik nog net rechtsomkeert naar de huisarts strompelen). Oefeningen en ontspannen hielpen niet meer, dus werd het diclofenac en paracetamol en toch oefeningen doen, proberen te ontspannen en mijn bureaustoel vervangen door een zitbal (tip voor kantoorvreters). Die zitbal blijft, maar da's misschien ooit een andere post. Verder was ik niet gestresst door de verhuizing enzo, hoor. 

Op 7 februari had ik nog een lange run (Achmea Midwintermarathon) en ik besloot deze toch maar te lopen. Niet geheel getraind natuurlijk. Maar ik dacht als ik deze loop, dan lig ik nog redelijk op schema. Ik vertraagde mijn tempo om mijzelf niet helemaal leeg te lopen en de volgende dag (bijna) ziek te zijn of een knallende koppijn te hebben. En ik houd mijzelf altijd voor: ik mag uitstappen. 

Onderweg ontmoette ik een medeloopster die hetzelfde tempo had en ook trainde voor de marathon van Rotterdam. Zelfde leeftijd, zelfde klachten: "ik moet tegenwoordig zoveel plassen als ik hardloop", ik was voor de wedstrijd al 5x geweest, dus even lijfzeiken samen en er de voordelen inzien: Ha! We hoeven niets meer, niet mooi te zijn, aantal keuzes niet meer te maken, niet aardig te zijn, de kinderen zijn groot... en wat maakt het allemaal uit, binnen afzienbare tijd zijn we toch dood. En toen liepen we samen zwijgzaam verder. Af en toe namen we een gel (mierzoet en of het werkt weet ik niet, maar psychisch in ieder geval wel), dronken wat water en besloten lekker samen over de finish te gaan. En op de manier is hardlopen erg leuk. Alhoewel ik best blij was toen ik over de streep was. 

We kregen een medaille voor de gelopen 25 kilometer. Nu probeer ik juist van mijn troep af te komen, maar die medailles.... daar ben ik dol op. Ik wil ze alleen niet in huis hebben. Dus ik prop ze in lege glazen groentepotten (als je geen medaille krijgt, bewaar ik het startnummer) en zet ze in de kast op mijn werk. Just for fun. 

Marathontips: nogmaals, daarvoor moet je echt niet bij mij zijn. Google maar op marathonrevolutie enzo (ik heb overigens een ander schema). Misschien deze: overdrijf niet, raak niet gestresst door alle trainingen en kilometers die je MOET lopen. Je kunt al veel en als je een beetje rustig loopt, uitgerust begint, kom je een heel eind. Lukt het niet, stap je uit en probeer je het later nog een keer (dit is eigenlijk een note to self). 


Kijk haar dan blij zijn met haar medaille


zondag, oktober 11, 2015

And again: slow down and relax.....

En zie hier. De finishfoto van de Landgoed Twente Marathon een jaar later. Da's toch heel anders dan een jaar geleden. Nu kwam ik pijnloos en heel blij over de finish. Even checken? Hier vind je de foto van vorig jaar :).


Er was geen druk: het is geen wedstrijd, het is een evenement om van het landschap en het eten te genieten. De deelnemers zijn allemaal ontspannen. Niemand maakt zich druk over tijden, inhalen etc. Onderweg wordt veel gekletst en worden veel grappen gemaakt. Wij waren de enige met een vouwfiets en dat was opvallend. Wij kregen daar veel opmerkingen over en men vond het maar knap. Maar ja, dan kennen ze de Brompton nog niet, hè. 

Ik liep/fietste met mijn zus. Erg leuk om samen mee te doen en lekker lang tijd met elkaar door te brengen. We werden begroet door familie bij de finish en dronken gezellig samen een biertje tijdens het finishfeestje. 

Achteraf gezien hebben we toch nog lekker doorgelopen. Inclusief culinaire stops waarbij we rustig onze hapjes aten, wijntjes dronken en wat kletsten en de sanitaire stops, liepen/fietsten we nog zo'n 8,5 km per uur. 

Ik zag dat we de meeste stukken wanneer we renden/fietsten tegen de 10km per uur zaten. Gemiddeld had ik een hartslag van 128 bpm, waarbij ik nooit boven de 170 uit ben gekomen. Dat is prima. Mijn laatste wedstrijd van 10km zat ik hele stukken boven de 180bpm en ik vermoed dat mijn runningkater daardoor veroorzaakt wordt (en wellicht toch te weinig aanvullen van vocht). 

Dus wat ga ik doen: 

  1. mijn trainingschema voor de marathon aanpassen. Ik heb een schema van 6x in de week en dat schema levert alleen maar stress en uitputting op. Ik heb nieuwe schema's ontvangen en je kunt prima trainen met 3 of 4x per week. Alleen bij de gedachte al voel ik me al fitter. 
  2. slaap en rust ook als serieus onderdeel van de marathontraining beschouwen en dit dus naast mijn runningkilometers in mijn agenda plannen.
  3. de komende wedstrijden niet harder lopen dan 10km per uur. Bij een wedstrijd van 15km of 20km zet ik in op 9km per uur. 
Doel: voorkomen van een runningkater en blij en redelijk pijnvrij over de finish komen. 


Nog even all the fun in 1 plaatje. 


maandag, oktober 05, 2015

Calm down, grl or #gogetthosekmslowly



Mijn looptempo is laag. Toen ik begon rende ik misschien nog niet eens 8 km per uur. Dat rek je al snel op naar 8,5 en als ik nu train ren ik zo'n 9 km per uur. En er komt nog steeds wat snelheid bij.

Bij wedstrijden gaat over het algemeen het tempo ook omhoog en klim ik richting de 11 km per uur. Maar soms ook helemaal niet. Als ik niet op tijd ga slapen, een drukke week op het werk heb of situaties die wat meer energie vergen dan zakt het tempo meteen. En dat is helemaal niet erg.

Lange afstanden op een traag tempo maken je sterk. Dat tempo komt echt vanzelf. Of niet, maar who cares. Behalve dan dat de marathon van Rotterdam een tijdslimiet kent van 5,5 uur. Dus je moet zorgen dat je dan niet gaat lopen dralen. Als je verder gewoon geoefend hebt, en je blijft niet te lang overal gezellig praten (je komt vaak zulke aardige mensen met interessante verhalen tegen bij de langere afstanden) of bij de drinkposten hangen, dan moet dat te doen zijn. 

Het trainingsschema is te doen qua kilometers en als je ervoor kiest om het schema van sportrusten  aan te houden dan zijn de kilometers helemaal geen probleem. Het moeilijkste vind ik de frequentie, de focus en niet overtrainen.

De frequentie
Met mijn schema zou ik 6x in de week moeten trainen. En dat red ik vaak niet. Dat zit 'm in de sociale activiteiten (voor een introvert persoon die graag alleen is, heb ik wel erg veel afspraken, vind ik) en in vermoeidheid door (soms) lange dagen werken, reizen en door de sociale activiteiten te laat naar bed. Ik ben echt aan het zoeken naar een redelijke modus en probeer de focus op het hardlopen te houden met wisselend succes. De alcohol staat op een nog lager pitje. Veel alcoholvrij bier (want isotoon en dat schijnt goed te zijn) en af en toe echt bier. Wijn lukt niet meer, dat slaat in als een bom, te sterk.

Focus
Verder geen nieuwe activiteiten ontwikkelen, de focus wil ik echt op de marathon houden. Uiteindelijk voel ik me het lekkerst als ik uitgerust aan het hardlopen ben, dus....

Overtrainen
Genoeg trainen en vooral langzaam en ook de wedstrijden langzamer lopen is het credo. Dit weekeinde liep ik 10,1 km en ik liep 11,13 km per uur en dat is te hard voor mij. Ik merkte dat onderweg overigens niet. Op het laatst schudde ik nog 2 mensen van mij af (die ik irritant vond omdat ze mij telkens inhaalden) met als gevolg dat ik uiteindelijk toch misselijk over de finish kwam. En 's avonds een soort kater had en 's ochtends ook nog. Vanavond liep ik 6 km. Lekker relaxen met een tempo van minder dan 8,5km per uur, heerlijk. Ik maakte bovenstaande foto: rechtsboven, groef, wal, kring......yep, still hungover.  Een alcoholloze kater... een running kater met dezelfde soort hoofdpijn.

Het moet dus echt langzamer. Maar oh, wat is dat moeilijk als je het gevoel hebt dat je harder kan. Maar dat harde lopen leidt uiteindelijk tot blessures en verminderd hardloopplezier. Ik wil geen blessures, ik wil veel kilometers met plezier en geen running kater.  

donderdag, augustus 27, 2015

Schedules and gadgets...



En maar kilometers maken. Ik heb een schema, dat is een basis, maar ja, ik leef ook nog dus ik wijk er nogal eens vanaf. Vandaag hoefde ik maar 6 km. Inmiddels heb ik zo veel kilometers in de benen, dat ik 6 kilometer echt heerlijk ontspannend vind. 

Ik ben begonnen bij week 10 bij het schema. Als ik de weken ervoor zou starten zou ik veel minder lopen dan ik gewend ben. Dit betekent wel dat ik het schema natuurlijk veel te snel af heb. Ik start dan weer bij week 9 of 10 en zo ga ik door. Ik zorg ervoor dat ik precies goed uitkom: de 18e week is de week van de marathon. En oh, kijk eens naar week 16, 17 en 18 wat een heerlijk relaxte weken tot de grote dag! 

Gadgetnieuws
Vandaag liep ik voor het eerst met een nieuwe drinkgordel (even testen, hè, 6 km en dan een liter water meenemen is natuurlijk too much). Ik loop altijd te worstelen met die dingen. Ik kocht er een voor mijn verjaardag (altijd een goed excuus) van Inov-8. Ik kan nu 2 halve liters meenemen en inderdaad... heel comfortabel. Blijft goed zitten, genereert geen schuurplekken en is erg licht. Ik heb er ook het race vest van en die is ook goed (dan kan ik zelfs 3 liter water meenemen of wat minder water en een jack of bananen of iets dergelijks). Echt, water is geen overbodige luxe. Zeker bij de 30 kilometer runs en bij deze warmte. Zonder eten durf ik inmiddels weg. Ik krijg erg vaak trek onderweg, maar als ik dan sportdrank drink dan kan ik goed door. Maar dorst is heel vervelend en op het laatst heb ik er alles voor over om maar een druppel water te bemachtigen. Niet denken dat het wel kan: gewoon altijd water meenemen. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...