zaterdag, januari 10, 2015

You're not alone......

Schiet het nog een beetje op dan? Nee, het schiet niet op. De slaapkamer is leeg. Kijk dan! Bed, 1 hangkast, 3 stapelkasten. Al mijn kleding, sportkleding en bijbehorend gedoe zit erin. De badkamer (nou ja, badkamer, douche, 1 stap, hé daar is de wasbak) is leeg. De keuken is leger. Maar nu ligt de logeerkamer weer vol en zie de zolder vliering. Dus relatief gezien ben ik maar een beetje opgeschoten.

Veel van die dozen op zolder zijn leeg. Die hebben alleen als functie om te verhuizen naar het nieuwe huis of een enkele rit naar de kringloop te gaan maken.

Maar goed, ik kom zo langzamerhand op het punt om alles in 1x uit het raam te flikkeren en er nooit meer naar om te kijken. Maar op de een of andere manier kan ik dat echt niet. Want: babyfoto's van mijn dochter, bewaardingen voor wat als (het blijkt altijd dat je dat weg kan gooien, dus dat moet ik de volgende ronde toch maar doen), gereedschap (da's soms toch handig), oude dekbedhoezen, want ik ga verhuizen en zal vast wel iets moeten schilderen, kabels die je als je ze weggooit altijd weer moet gaan kopen en kampeerspullen.

Nog te gaan: overduidelijk de logeerkamer.... again... dat was ooit de leegste kamer, de zolder, de kelder en de kamer van mijn dochter. Ik ga jullie hier nog heel lang mee lastig vallen. Je moet hier niet zijn voor handige to-do-minimaliseer-lijstjes. Maar wel voor troost als het bij jou ook niet zo snel gaat en nooit af is.



vrijdag, januari 02, 2015

<3 Amsterdam-Oost



Ik val als een blok voor Amsterdam Oost. Wat een fantastische buurt. Gekleurd door de mensen, gekleurd door de winkels, gekleurd door de huizen. Niet hipper worden, niet witter en niet duurder. Gewoon blijven zoals je bent. 

donderdag, januari 01, 2015

En zo rennen we 2015 in.....



Niets speciaals te melden over de laatste dag van 2014. In de loop van de 1e ochtend in 2015 stond ik alweer buiten. Het was zo'n prachtig weer vandaag. Time to run. En met veel stops, voor de foto of om even rond te kijken, rende ik toch zo'n 20 kilometer weg. Daarna rende ik bij een vriendinnetje langs voor de beste wensen en thee. 

Eenmaal thuis kroop ik nog even de vliering op. Iemand vroeg mij laatst: hoe is het mogelijk dat jouw huis nog niet leeg is. 

Zo'n vraag betekent vaak alleen maar dat iemand zelf nog niet ECHT begonnen is met minimaliseren. Ik ben inderdaad een heel eind. Ik heb veel minder kledingkasten dan mijn vrouwelijke collega's en vriendinnen (is vaak onderwerp van gesprek tegenwoordig, meer mensen willen van de zooi af, merk ik) en ik heb ook geen niet zoveel boeken en nauwelijks CD's en DVD's. Boeken: 1 kastje (60 cm breed, 5 plankjes). CD's en DVD: misschien iets meer dan 10? Dan is het veel. 

Maar er is altijd nog werk te doen. 

Punt 1: wat je de voordeur uitsleept, komt er via de achterdeur dubbel zo hard weer in (om je dood te schamen en bijna magisch, hoe de f. kan dat?). 

Punt 2: sommige dingen hebben wat meer bedenktijd nodig. Dochter was erg tegen het verwijderen van mijn trouwjurk(je... ik was geen bruidstaart meer een petitfour) inclusief schoenen en bijbehorend haardinges. Maar inmiddels kan ze ook vrij goed minimaliseren (alles behalve haar kamer :), maar ze reist wel 2 weken in het buitenland met 1 kleine rugzak) en ze weet inmiddels ook dat een trouwjurk maar een trouwjurk is en verder weinig toegevoegde waarde heeft als ie op zolder ligt te wachten op niets. Dus hop, hij mocht weg. Voor kleine zus. Als verkleedjurk. Deden mijn zus en ik vroeger ook met de trouwjurk van mijn moeder en daar bewaren wij goede herinneringen aan. Wij bouwden er hutten van en de sluier was dan het raam of de deur. Dat zijn nog eens trouwjurkherinneringen. 

Maar goed, met mijn trouwjurk liep het toch een beetje anders. Kleine zus, is dochter van de vader van mijn dochter. Volgt u het nog? Nou ja, lang verhaal kort: die jurk moest bewaard. "Eeuwig zonde". Prima, hij wordt nu bewaard maar niet in mijn huis. 

Verder heb ik dit jaar de kerstboom gelaten voor wat hij is. Ik heb een kunstkerstboom. Ooit gekregen van mijn moeder, die er ook geen zin meer in had. Jaren gebruikt, nooit aftuigen, gewoon een zak erover en naar de zolder en het jaar erna, naar beneden, zak eraf, stekker in in het stopcontact, klaar. Maar ik heb dit jaar niets gemist. Geniet van alle lichtjes buiten en alles wat erbij hoort zo met Kerst, alleen niet in mijn huis. Dus ook deze kan vertrekken. 

De boom stond naast de carnavalskleding. Je begrijpt het al OUT! Ik houd niet van carnaval en ik ben blij dat de jaren van dit soort kleine verplichtingen in verband met kinderen voorbij zijn. Het is leuk als je erin zit, maar als het klaar is, is het ook klaar. Nu mag de volgende generatie ouders. Dag boa, cowboyhoed met tijgerprint en boerenkiel. Ik hoef me nooit meer te verkleden als ik er geen zin in heb. 

Verder een half koffiezetapparaat, lege dozen (ah, daar is de doos van het kastje dat de KPN-meneer een paar maanden geleden kwam halen). Een tennisracket... dat moet ik even overleggen, want die is niet van mij. Maar jaren op zolder verstoffen daar heeft niemand wat aan. 

Nou ja, en zo gaat het eigenlijk altijd door. Ik neem even een paar dagen rust, maar daarna is het kastje in de badkamer aan bod. Wat moet ik met een kastje als het enige wat we gebruiken op 1 planchet past? Het kastje kan moet er dus uit. 

Daarna 2 keukenlades, daar liggen toch vrij veel dingessen in. En er kan misschien toch wat weg. Als ik nog tijd over heb en nog steeds in the mood ben dan haal ik alle kasten in huis leeg en pak ze opnieuw in. Ik vermoed dat ik dan ruimte overhoud. 

Het is dus nooit af. Volgens mij is het pas af als je: 

1. dood bent, of
2. op zo'n minimum zit dat je meteen doorhebt of iets overbodig is. 

Ik streef naar dat laatste. 

zaterdag, november 15, 2014

Keri de Montmartre

Bricolage - Keri Smith from Lucky Treehouse on Vimeo.

Iets leuks van Keri Smith. Het doet me een beetje denken aan Amélie de Montmartre. En daar worden we dromerig van. Een magische manier van de wereld bekijken. Da's ook weleens lekker.

...... dan ook even het walsje van Amélie...



zaterdag, november 01, 2014

Keeping things small and simple....


Checked out the Vivobarefoot trail shoes. En ik rende er 15 kilometer op weg. Het was zo'n prachtig weer. Gewoon jammer om niet te proberen er wat meer kilometers uit te halen vandaag. Op het laatst wel een pijntje onder de teen, maar dat mag met 3 millimeter tussen mijn voet en de grond. Zag Maria onderweg, maakte oogcontact met een koe en rende door. Eindigde mijn run bij supermarkt, at buiten een broodje en liep door naar huis.

Maar ja, het was nog steeds prachtig weer: zonde om binnen te zitten. Even zweet afspoelen en naar buiten. De stad in. Ik haalde wat boodschappen en checkte of de kerk er nog mooi bij lag. En dat deed ie. Laten we dan maar gelijk een kaarsje op steken. Meestal blijf ik dan even zitten om lekker te niksen, maar ik kon geen rust vinden bij die kaars. Dus naar buiten, sushi halen (het is gearriveerd in het dorp en zo'n beetje naast de kerk verkrijgbaar) en een krant. Op een bankje naast de kerk, in de zon..... lezen, eten, rust.


I like these. 

zondag, oktober 12, 2014

Just run.....


Van links naar rechts en boven naar beneden: in mijn ogen zie je het al: ik ben op ontdekkingstocht, de powergel kreeg ik van een medeloper (lief, maar of het helpt... niet tegen mentale klachten en pijn, maar ik liep 'm uit, dat wel), we liepen dwars door een huis (de eigenaar heette ons welkom), kijk haar staan met haar kousen en minimalistische schoenen, smoothie: vandaag is hersteldag, en krentewegge en gevulde speculaas (maar ach, ik kon niet meer eten), de selfie met grimas, een geitenkaaslolly at ik nog met smaak, en kijk nou toch eens: 42,54 km gerend, zelfs meer want de GPS pikte pas later op, maar daar wil ik niet eens aan denken. 

Gisteren was de Landgoed Twente Marathon. Een funmarathon met 10 posten onderweg waar je lekkere hapjes en drankjes krijgt. Veelal gemaakt van streekproducten. Je loopt stukjes van 2 of 3 km en 2 stukken van 6 en 7 kilometer. Dat leek me echt iets voor mij: geen competitie, veel fun, eten en proberen van A naar B te komen in een schitterende omgeving. Beginnen en dan zien hoever je komt. Ik ben helemaal niet getraind voor een marathon. Ik loop vaak 6 tot 10, hooguit 13 km. Maar goed, in het begin dacht ik: ik kan er onderweg altijd uitstappen (uit de marathon dan, hè?). 

Maar het kruipt het toch je langzaam je hoofd in: zou het mogelijk zijn dat...... 

Qua kilometers in de benen was ik dus niet goed voorbereid. Qua materiaal, slaap en eten wel. Een racepack, een briefje met de kilometers tussen de posten, een ICE (In Case of Emergency)-bandje met telefoonnummers (ik had al het gevoel dat ik een behoorlijke poging zou doen blijkbaar en ik had niemand geïnformeerd om de druk voor mezelf niet toe te laten nemen), een sporthorloge met GPS en hartslag, goede compressiekousen, een goede nacht slaap en veel bananen, brood en water. 

Bij de start was er al live muziek. Wat een goed sfeertje. We begonnen met koffie en krentewegge. En dan de omgeving.... een prachtige route door Twente. Dat zag ik wel....de 1e 21 kilometer. Na 21 kilometer dacht ik: ik ben een beetje moe. De volgende etappe zou 7 kilometer zijn, de langste etappe. Ik besloot deze nog te proberen. Ik vond het ver en toen ik er was, had ik pijn. Pijn in de benen en mentaal begon de strijd toch ook echt los te breken. 

Als ik na de 28 km, de volgende etappe zou halen, zou ik boven de 30 km zitten, bedacht ik me onderweg. Ok, dan nog 3 erbij. Pijn, pijn, mentale strijd. Waarom doe ik dit? Waarom stop ik niet. Laat ik nog even doorlopen. Stap voor stap, het hoeft niet hard. Zou het mogelijk zijn om de 42 km te halen? Waarom doe ik dit? En ik moest aan alles en iedereen denken die het nu moeilijk heeft of ooit heeft pijn geleden. Alles is relatief hield ik mezelf voor. 

Het begon mensen op te vallen dat ik voor de volledige marathon ging. En diverse keren werd ik aangemoedigd of bleven er mensen bij me lopen of fietsen (je mocht het in duo's doen en dan afwisselend lopen en fietsen, dat doe ik dus volgend jaar met mijn zus :)). Deze mensen hebben mij er echt doorheen gepraat. Gewoon met praatjes over van alles. Ik kan me niet eens meer herinneren waarover, alleen maar dat het heel prettig was. 

Bij 32 kilometer stond ik op punt om in tranen uit te barsten. Pijn, pijn, pijn, als ik niet rende voelden mijn benen als elastiek en mentaal had ik het zwaar. Het is niet echt te beschrijven waarom..... Daar kom je onderweg ook niet uit. Ik was in de modus verstand op 0 en blik op oneindig. Dan is er maar beperkt ruimte voor een antwoord op de waarom vraag. En bedacht ik me: waarom moet ik altijd een antwoord op een waarom vraag? Op de een of andere manier vond ik gewoon dat ik het moest proberen. 

Maar goed, de 32 km post: ik ging even naar het toilet om flink te janken, maar dat lukte niet eens. Dus in plaats daarvan nam ik in de spiegel een lachende selfie. Als je goed kijkt, kun je zien dat het eigenlijk een soort grimas is. Maar ik vond het goed genoeg en ging toch maar weer op pad. 

De laatste etappes kreeg ik steun van een ervaren marathonloper die ook trainer was. Wat was hij positief en wat had hij de goede gespreksonderwerpen te pakken. Relativeren, niet zeggen hoe stom ik bezig was en niet boos worden als ik weer tegen hem aan botste omdat ik wat wankel op de benen was. Met opgewekte stem praten. En toen we bij de finish waren: "en nu rechtop en lachen". Wat liep deze man goed. Hij was rond de 60 en hij liep maar door, vrolijk en fruitig. Fantastisch! 

Wat was ik opgelucht dat het voorbij was. Ik had zoveel pijn en mentaal was ik zo murw dat ik niet eens echt blij was. Ik heb even op een stoepje gezeten. Er kwamen wat mensen kletsen, een biertje drinken, lol maken: dat het dan toch gelukt was en dat zonder gedegen marathontraining. Dat vind ik zelf ook vreemd. En dit was de 1e en laatste keer dat ik dit op deze manier doe. 

Ik ga nu eerst een paar weken herstellen. Dat hebben ze me gisteren geleerd en dat voel ik ook wel. Hier is schade opgelopen die tijd nodig heeft. Mijn benen doen pijn en vooral de trap aflopen is behoorlijk pijnlijk. Maar in vergelijking met gisteren is het prima te doen en valt het me eigenlijk mee. Ik weet het: morgen is het erger. 

Vandaag ben ik er best tevreden over dat het gelukt is. En ik vind het ook een leerzame ervaring. 

Maar goed, zoals gezegd, dit was een eenmalige actie. Op deze manier mijn lijf op zijn donder geven ga ik niet vaker doen. Dat heeft niets meer met gezondheid te maken. Ik ga mij na herstel van het lichaam aanmelden bij een hardloopvereniging. Ik vind duurlopen mooi en wil daar verantwoord voor trainen. Het lijkt me leuk om dat met mensen te doen die daar ook van houden. Het hoeft niet persé een marathon te zijn, maar als die kans zich voordoet om daarvoor te trainen en het valt de combineren, dan lijkt me dat interessant. 

Zou het mogelijk zijn om zo'n afstand met minder fysieke en mentale pijn te lopen? 

Die vraag laat ik lekker even liggen. Hij dient zich wel weer aan als hij zich aan moet dienen. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...