zondag, oktober 12, 2014

Just run.....


Van links naar rechts en boven naar beneden: in mijn ogen zie je het al: ik ben op ontdekkingstocht, de powergel kreeg ik van een medeloper (lief, maar of het helpt... niet tegen mentale klachten en pijn, maar ik liep 'm uit, dat wel), we liepen dwars door een huis (de eigenaar heette ons welkom), kijk haar staan met haar kousen en minimalistische schoenen, smoothie: vandaag is hersteldag, en krentewegge en gevulde speculaas (maar ach, ik kon niet meer eten), de selfie met grimas, een geitenkaaslolly at ik nog met smaak, en kijk nou toch eens: 42,54 km gerend, zelfs meer want de GPS pikte pas later op, maar daar wil ik niet eens aan denken. 

Gisteren was de Landgoed Twente Marathon. Een funmarathon met 10 posten onderweg waar je lekkere hapjes en drankjes krijgt. Veelal gemaakt van streekproducten. Je loopt stukjes van 2 of 3 km en 2 stukken van 6 en 7 kilometer. Dat leek me echt iets voor mij: geen competitie, veel fun, eten en proberen van A naar B te komen in een schitterende omgeving. Beginnen en dan zien hoever je komt. Ik ben helemaal niet getraind voor een marathon. Ik loop vaak 6 tot 10, hooguit 13 km. Maar goed, in het begin dacht ik: ik kan er onderweg altijd uitstappen (uit de marathon dan, hè?). 

Maar het kruipt het toch je langzaam je hoofd in: zou het mogelijk zijn dat...... 

Qua kilometers in de benen was ik dus niet goed voorbereid. Qua materiaal, slaap en eten wel. Een racepack, een briefje met de kilometers tussen de posten, een ICE (In Case of Emergency)-bandje met telefoonnummers (ik had al het gevoel dat ik een behoorlijke poging zou doen blijkbaar en ik had niemand geïnformeerd om de druk voor mezelf niet toe te laten nemen), een sporthorloge met GPS en hartslag, goede compressiekousen, een goede nacht slaap en veel bananen, brood en water. 

Bij de start was er al live muziek. Wat een goed sfeertje. We begonnen met koffie en krentewegge. En dan de omgeving.... een prachtige route door Twente. Dat zag ik wel....de 1e 21 kilometer. Na 21 kilometer dacht ik: ik ben een beetje moe. De volgende etappe zou 7 kilometer zijn, de langste etappe. Ik besloot deze nog te proberen. Ik vond het ver en toen ik er was, had ik pijn. Pijn in de benen en mentaal begon de strijd toch ook echt los te breken. 

Als ik na de 28 km, de volgende etappe zou halen, zou ik boven de 30 km zitten, bedacht ik me onderweg. Ok, dan nog 3 erbij. Pijn, pijn, mentale strijd. Waarom doe ik dit? Waarom stop ik niet. Laat ik nog even doorlopen. Stap voor stap, het hoeft niet hard. Zou het mogelijk zijn om de 42 km te halen? Waarom doe ik dit? En ik moest aan alles en iedereen denken die het nu moeilijk heeft of ooit heeft pijn geleden. Alles is relatief hield ik mezelf voor. 

Het begon mensen op te vallen dat ik voor de volledige marathon ging. En diverse keren werd ik aangemoedigd of bleven er mensen bij me lopen of fietsen (je mocht het in duo's doen en dan afwisselend lopen en fietsen, dat doe ik dus volgend jaar met mijn zus :)). Deze mensen hebben mij er echt doorheen gepraat. Gewoon met praatjes over van alles. Ik kan me niet eens meer herinneren waarover, alleen maar dat het heel prettig was. 

Bij 32 kilometer stond ik op punt om in tranen uit te barsten. Pijn, pijn, pijn, als ik niet rende voelden mijn benen als elastiek en mentaal had ik het zwaar. Het is niet echt te beschrijven waarom..... Daar kom je onderweg ook niet uit. Ik was in de modus verstand op 0 en blik op oneindig. Dan is er maar beperkt ruimte voor een antwoord op de waarom vraag. En bedacht ik me: waarom moet ik altijd een antwoord op een waarom vraag? Op de een of andere manier vond ik gewoon dat ik het moest proberen. 

Maar goed, de 32 km post: ik ging even naar het toilet om flink te janken, maar dat lukte niet eens. Dus in plaats daarvan nam ik in de spiegel een lachende selfie. Als je goed kijkt, kun je zien dat het eigenlijk een soort grimas is. Maar ik vond het goed genoeg en ging toch maar weer op pad. 

De laatste etappes kreeg ik steun van een ervaren marathonloper die ook trainer was. Wat was hij positief en wat had hij de goede gespreksonderwerpen te pakken. Relativeren, niet zeggen hoe stom ik bezig was en niet boos worden als ik weer tegen hem aan botste omdat ik wat wankel op de benen was. Met opgewekte stem praten. En toen we bij de finish waren: "en nu rechtop en lachen". Wat liep deze man goed. Hij was rond de 60 en hij liep maar door, vrolijk en fruitig. Fantastisch! 

Wat was ik opgelucht dat het voorbij was. Ik had zoveel pijn en mentaal was ik zo murw dat ik niet eens echt blij was. Ik heb even op een stoepje gezeten. Er kwamen wat mensen kletsen, een biertje drinken, lol maken: dat het dan toch gelukt was en dat zonder gedegen marathontraining. Dat vind ik zelf ook vreemd. En dit was de 1e en laatste keer dat ik dit op deze manier doe. 

Ik ga nu eerst een paar weken herstellen. Dat hebben ze me gisteren geleerd en dat voel ik ook wel. Hier is schade opgelopen die tijd nodig heeft. Mijn benen doen pijn en vooral de trap aflopen is behoorlijk pijnlijk. Maar in vergelijking met gisteren is het prima te doen en valt het me eigenlijk mee. Ik weet het: morgen is het erger. 

Vandaag ben ik er best tevreden over dat het gelukt is. En ik vind het ook een leerzame ervaring. 

Maar goed, zoals gezegd, dit was een eenmalige actie. Op deze manier mijn lijf op zijn donder geven ga ik niet vaker doen. Dat heeft niets meer met gezondheid te maken. Ik ga mij na herstel van het lichaam aanmelden bij een hardloopvereniging. Ik vind duurlopen mooi en wil daar verantwoord voor trainen. Het lijkt me leuk om dat met mensen te doen die daar ook van houden. Het hoeft niet persé een marathon te zijn, maar als die kans zich voordoet om daarvoor te trainen en het valt de combineren, dan lijkt me dat interessant. 

Zou het mogelijk zijn om zo'n afstand met minder fysieke en mentale pijn te lopen? 

Die vraag laat ik lekker even liggen. Hij dient zich wel weer aan als hij zich aan moet dienen. 

zondag, oktober 05, 2014

Be Wild


Het huis van mijn moeder is leeg en verkocht. We wachten alleen nog op de administratieve afhandeling. Doodgaan is naast gewoon doodgaan, ook een bureaucratisch gedoe. Maar we hebben netjes de bureaucratische lijntjes gevolgd en met wat hobbels die erbij horen, lijkt het toch voor het einde van het jaar klaar te zijn. 

Wat je op bovenstaande eerste foto ziet, zijn spullen na een vierde ronde. Op 4 lege kasten na, is het huis nu volledig leeg. Mijn moeder was geen minimaliste. Verre van. Ze had heel veel spullen. Maar ze waren keurig opgeruimd, schoon en gesorteerd. En dat was prettig. 

Ik heb geprobeerd niets mee te nemen. Dat was best moeilijk. Je staat een heel leven uit te wissen. En dat voelt ondankbaar en respectloos en aan de andere kant denk je: wat zegt het? Niets, het zijn spullen, dingen en als ik het meeneem ligt het bij mij te liggen. Mijn moeder is na haar dood heel dicht bij me. Dat komt niet door haar spullen, dat komt door wie zij was en gewoon door het feit dat zij mijn moeder was.

Toen het huis leeg was en ik wachtte op de kringloop die de laatste spullen zou meenemen, zag ik duidelijk mijn moeder in haar huis staan. Ik liet haar het lege huis zien. Ze sloeg haar hand voor haar mond en straalde een soort bewondering en verbazing uit. En ik zag haar denken: dit had ik eerder moeten doen. Want als de spullen er staan, de kasten tot de nok toe vol zitten, voel je je bezwaard en zorgelijk. Als het weg is voel je je letterlijk licht en zie je letterlijk licht. Bevrijd. Dat was voor haar ook zo geweest, dat weet ik bijna zeker. 

Naast een paar gebruiksvoorwerpen, een enkele foto en een enkel sieraad, heb ik niets. En toch is mijn huis voller. En deze ervaring drukt mij weer met de neus op de minimalistische feiten. De zooi moet eruit. Het leven moet klein, leeg en vrij zijn. 

En over klein gesproken. Vanwege de drukte zitten lange fietstochten er al een tijdje niet meer in. Om een beetje fit te blijven, ben ik gaan rennen. Lekker buiten zijn. Af en toe ren ik een wedstrijdje voor de fun (vandaar dat startnummer hierboven, straks ga ik weer aan de bak). 

En ook in de categorie klein, het is allemaal bij je eigen deur te vinden: vrijdagavond hebben wij een vuurtje gestookt in mijn buitenkooktoestel. Samen buiten een vuurtje stoken met sprokkelhout, met wat eten en drinken en de dag nacht zien worden is instant happines. We maakten er een soort ritueel van....met briefjes die we verbrandden en stenen die erbij hoorden. Er schijnt een officieel ritueel te zijn, maar niemand van ons kende het. Dus verzonnen we vrolijk zelf iets. Dat werkt prima. De volgende dag had ik een van de meest relaxte dagen ooit. Ik zat in de tuin, las het boek Wild uit, liep een rondje en voelde me sinds lange tijd volledig rustig. Dat gaan we dus vaker doen: de fik erin. 

De laatste zin uit het boek Wild: Hoe wild het is, om alles te accepteren zoals het zich voordoet. 

Be Wild. 

Om misverstanden te voorkomen: dat ik mijn moeder in huis zag staan is geen paranormale ervaring. Het speelt zich allemaal af in mijn hoofd. Ik ken haar natuurlijk zo goed, dat ik weet hoe zij zou reageren. Ik twijfel sterk aan dat soort verhalen en kies ervoor om de doden met rust te laten. Ik zou niet eens willen dat ze zich druk zou maken om ons. Ze heeft haar rust dik vet verdiend. 

zaterdag, september 13, 2014

#nomakeupday

Al gelezen dat #nomakeupday eraan komt? Lees even mee of klik hier:


Wie vind jij een echte schoonheid? Een gephotoshopt model op de cover van de Vogue? Doutzen Kroes of Penelope Cruz? Of ben jij het zelf in die ene jurk met killer heels? Bij de Brandwonden Stichting menen we het antwoord te weten: échte schoonheid zit vanbinnen. Real beauty’s zijn mensen met een verpletterende uitstraling, twinkelde ogen, zelfverzekerdheid of humor. En om die échte schoonheid te eren, is het 18 september NO make up day. Alle meiden en vrouwen met lef én een goed hart delen die dag een selfie zonder make-up. Jij ook?

Maak 18 september een selfie zonder make-up en deel ‘m met #nomakeupday

Op de allereerste NO make-up day daagt de Brandwonden Stichting alle meiden en vrouwen uit om 24 uur géén make-up te dragen. Hiermee onderstrepen we gezamenlijk de boodschap dat echte schoonheid vanbinnen zit. Om elkaar te laten zien hoe mooi jij als natural beauty bent, vragen we iedereen op 18 september een selfie te posten op Instagram, Facebook en/of Twitter met de hashtag #nomakeupday. Niet alleen om elkaar te steunen, maar vooral om al die andere meiden en vrouwen met brandwonden, wijnvlekken of wat het ook is dat hen uniek maakt een geweldige dag te geven. Pip Pellens (speelt ‘Wiet’ in GTST) doet ook mee. Hopelijk mogen we jouw make-uploze selfie ook op donderdag 18 september bewonderen!
Teksten als: meiden met lef én een goed hart....... en .....daagt je uit. En hé, niet alleen om ELKAAR te steunen (want poeh, poeh, het is me wat als vrouw, 24 uur zonder make-up), maar vooral om al die andere meiden en vrouwen met brandwonden, wijnvlekken of wat het ook is wat hen uniek maakt een geweldige dag te geven. Ik vind dat een denigrerende tekst. 
Krijgt de doelgroep een goed gevoel als ze andere make-uploze vrouwen zien zonder "wat het ook is dat hen uniek maakt"? Door 1 dag zonder make-up door het leven te gaan en daarna gauw weer de verf- en camouflagestick tevoorschijn te halen, de photoshop, de juiste belichting, visagist, stylist, nepwimpers en haarstukken weer te gebruiken bij de LINDA (het blad deed mee aan de actie, grappig, geen make-up betekent ook vaak: men drage een wit T-shirt of witte tanktop, het moet altijd sereen en onschuldig), geef je alleen maar aan dat je dus geen enkele afwijking van de photoshopnorm accepteert.

Wat een vreemde actie.

Kan iemand mij vertellen of ik dit nu verkeerd lees of onjuist interpreteer? 

Kijk, daar is de Etna. Op die bult vertoefde ik een week. En toen ik weg wilde ontstond er door een staking in Rome een Sicilaanse chaos. Maar gelukkig bleek ik uiteindelijk maar 24 uur vertraging te hebben. En ach, thuis is het ook mooi. Zie die zon toch eens zakken en de pompoen uit de tuin klaar zijn om gegeten te worden. Verder ren ik nog eens naar de volgende stad om daar lekker aan de muffin te gaan. Dat ik daarbij ontdek dat ik klaar ben voor de run van zondag, is een bijkomend voordeel. 

zondag, juli 20, 2014

Warrum....


Gisteren dook ik de verwaarloosde tuin in. Het is 2x zo zwaar om met deze hitte in de tuin te werken. Vanochtend stond ik op met hoofdpijn. Een beetje bijkomen met koffie en een smoothie met veel fruit uit eigen tuin, dan maar. En die fishermanspants zijn geweldig met dit warme weer! Kennen jullie het principe van die broek? Een enorm ding met een een touwtje op de rug. Je slaat de broek voor dubbel en bindt dan het koord voor vast. Je hebt dan een heerlijke koele (en cool), wijde katoenen broek die je ook nog eens beschermt tegen UV-straling. Donkere kleuren beschermen beter tegen UV-straling. 


zondag, juli 06, 2014

Flow....


Gisteren vertrokken we al vroeg richting Deventer. Sjouwden daar de stad rond en namen op tijd de trein terug. Ik kocht hiervoor een papieren kaartje. Gewoon omdat het nog kan. Ik stapte in Hengelo uit en besloot nog even in de bibliotheek te gaan kijken. Wat een leuke bieb! Lekkere koffie, lekker eten, live muziek, goede stoelen en banken en ook veel boeken enzo. Prima! Ga ik vaker doen. 

's Avonds luisterde ik voetbal en viel in slaap om net op tijd wakker te worden. Zo hoorde ik de bloedstollende penaltyserie. Ik vind voetbal een beetje hysterisch en waarom zo'n WK altijd ergens anders moet plaatsvinden, we het opeens normaal vinden dat steden roekeloos "schoongeveegd" worden en het geld altijd in de verkeerde zakken terechtkomt is me een raadsel vind ik irritant, maar ik werd toch even door de spanning gegrepen. Met kloppend hart luisterde ik of ze het gingen redden. En ja, hoor. 

Vanochtend was ik niet al te vroeg wakker, vanwege drukke dromen, maar ik trok wel direct mijn barefootshoes aan en ging op pad. Ik liep zo'n 6 km (niet hard, die achilles....da's echt niet goed....) en maakte daarna een stevig ontbijt (met aal- en kruisbessen uit eigen tuin, goeeeoed). Vervolgens hing ik de hangmat op, las een boek uit, startte een nieuw boek en lag lang naar de wolken te kijken en na te denken over van alles. Over het algemeen schiet dat nadenken niet zo op. Ik kom tot weinig conclusies, althans de conclusie is er vaak maar 1: ik wil niet. Ik wil toch niet die cursus volgen (want ik wil fietsen, hardlopen en buiten zijn, dat dan weer wel), ik wil niet op vakantie (want ik wil in de hangmat en fietsen en lopen), ik wil niet nadenken (want ik wil uitrusten en het afgelopen 1,5 jaar rustig laten "uitwoeden" in mij en daarna zien we wel weer waar het leven mee aan komt zeilen). 

dinsdag, juli 01, 2014

Barefoot stories.....


En ik trainde nog wel zo voorzichtig, maar mijn achillespees vindt het even niet meer leuk. Rennen gaat dus even niet. Ik train gewoon door volgens het trainingsschema, maar in plaats van rennen, loop ik stevig door. Rennen doet pijn. Ik voer het tempo weer op als de pijn helemaal weg is. Jammer, maar het is niet anders. Het is dus niet allemaal barefoot valhalla. Het is oefenen, oefenen, oefenen. Raar eigenlijk, want het zou toch vanzelf moeten gaan. Niets natuurlijker dan barefoot, zou je denken. 

Het fietsen gaat gewoon door. Gelukkig heb ik op de fiets geen last. Dat zou ik echt naar vinden. Mijn achillespees moet even wennen, denk ik. Ik hoop dat ie op termijn weer mee gaat werken. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...